Fin de semana sin padres

Hallo iedereen,

Hier gaat alles goed. Ik kom net terug van mijn Spaanse les. Morgen heb ik een toets, en dan zijn we op de helft van het tweede boek. Dat gaat wel lekker dus. Alleen gaat het bij de beide andere au pairs wat beter. Zij hadden al Spaans geleerd op school, een mogelijheid die ik nooit heb gehad, helaas. Ook hebben ze beide meer lessen als ik. Ik heb elke dag een uur les. Als je Duits bent, kun je geld van de overheid krijgen als je tien lessen in de week volgt. Zij hebben dus twee keer zoveel lessen. Ook spreken zij Spaans met hun families. Ik spreek Engels met Monica, omdat zij graag haar engels wil verbeteren, en dus altijd engels tegen mij spreekt. Met de kinderen moet ik engels spreken, om hun dat te leren. Ze spreken wel Spaans terug, en daar leer ik dan stiekem wel weer wat van. Samuel probeert ook een beetje Engels te leren, maar met hem probeer ik nu wel Spaans te spreken. Het is dus weleens een klein beetje frustrerend dat die andere meiden zoveel sneller Spaans leren. Maarja, aan de andere kant, ik moet gewoon m´n eigen plan trekken. Ik moet gewoon m´n best doen. Het is ook best wel eng/spannend om een taal te spreken die je niet beheerst. Dat is dus ook een grens die ik soms moet passeren. Wel een beetje eng, maar ik weet dat nodig is om de taal te leren, en dat is de reden waarom ik hier ben.

Vorige week donderdag ben ik voor het eerst in m´n leven bij een mis geweest. Het was een mis ter nagedachtenis aan Beba, Samuel´s moeder. Omdat ik niet naar de begravenis van Beba was geweest, wilde ik hier wel heen. Het viel me gelijk op dat er helemaal geen muziek was. Ik kon niet veel verstaan van wat de pastoor (ik weet niet zeker of dat z´n titel is) zei. Het duurde gelukkig ook niet zo heel lang. Na ruim een half uur was het weer afgelopen. Antonio en Andrea waren ook mee. Ze waren wel onder de indruk van die stilte en al die mensen. We waren alleen vrij laat, omdat Monica moest werken. We gingen dus midden vooraan zitten, als naaste familie. Op een gegeven moment gingen er verschillende mensen knielen, ook Monica. Vanuit m´n ooghoeken zag ik dat er een stel was dat bleef staan. Omdat ik een beetje geschrokken was, bleef ik ook maar staan. Ik wilde alleen niet achterom kijken of er meer mensen waren die bleven staan. Maar ik wilde ook niet knielen als ik niet eens weet waarom. Nouja, een beetje een oncomfortabel moment dus, daar voorin de kerk. Hopen dat ik niet de enige was die bleef staan.

Afgelopen weekend gingen Samuel en Monica naar Londen. Vrijdag op de dag gingen ze weg. Vrijdagmiddag aten de kinderen gewoon op school, omdat dat wat makkelijker was. Dus ik kon ze een uurtje later, om 3 uur, ophalen. Ze zeiden gelijk al dat ze niet wilden slapen. Ik heb geprobeerd om ze op bed te brengen, maar langer dan vijf minuten hebben ze het niet volgehouden. Omdat we om 17.30 weer bij het Casino moesten zijn voor dansles, vond ik het ook wel best. Het risico ze dan te moeten wekken uit hun diepe slaap, was me wat te groot. Ze zijn dus lekker gaan spelen. Op een gegeven moment werd het tijd voor het fruitsapje. Toen Andrea dat helemaal had opgedronken kwam het er helaas weer uit. Gelukkig wel in het toilet. Woensdag moest ze ook al overgeven bij het Casino. Vaak als Andrea haar eten niet wil, kan ze heel makkelijk overgeven. Omdat dit twee keer na het eten was, schrok ik hier wel een beetje van. Normaal kan ik ook wel zien wanneer ze wil gaan overgeven, en dan kan ik het wel voorkomen. Dit zag er wel wat echter uit, maar ze was helemaal niet ziek. Ze had afgelopen week ookal twee keer op school overgegeven. Monica had haar de eerste keer mee naar huis genomen, dat vond Andrea wel leuk. De tweede keer kreeg ze wat nieuwe kleren en kon ze mooi op school blijven. Omdat ze zich dus goed voelde, zijn we wel naar het Casino gegaan. Niks aan de hand. Na de danslessen kwamen opa en oma bij het Casino. Zij hebben de rest van het weekend min of meer voor de kinderen gezorgd. ´S nachts was het ook elke keer weer raak met overgeven en slapeloze nachten. Het overgeven is nu over geloof ik, maar de activiteiten ´s nachts blijven. Op zulke momenten ben ik heel blij dat ik gewoon de au pair ben en lekker in m´n bed kan blijven liggen.

Zondagavond kwamen Samuel en Monica weer thuis. Ze hadden cadeautjes voor de kinderen meegenomen. Ook voor mij had Monica tweeengelse boekengekocht. Ik was namelijk al bijna door m´n boeken heen, dus daar was ik wel blij mee. Tussendoor verbeter ik dus ook nog m´n engels.

Dat was het wel weer voor nu. Ik zal numaar gaan leren voor m´n toets morgen.

Liefs Janneke

El rey U

Hallo iedereen!

Het wordt weer ´ns tijd voor een update. Hier gaat, uiteraard, nog steeds alles goed. Ik heb net aerobics gehad, en daarna nog even gegeten met de familie. Kant-en-klare paella met de vis van de huishoudster van vanmiddag.

Laat ik maar beginnen met de koning U. Antonio en Andrea zijn drie jaar, en op deze leeftijd begin je dan te leren schrijven. Niet zonder stress en tranen, helaas. De kinderen hebben een dvd met een vrouw en wat kinderen die over elke letter een liedje zingen. De koning U, de prinses I, de tuinman J.. Ga zo maar door. Ze beginnen hier met het leren van de klinkers. De eerste is dus de koning U. De juf heeft tegen Monica gezegd dat de kinderen het huiswerk heel serieus moeten maken. Ze hadden een stencil met allemaal U´s in stippellijntjes, die moeten ze dan overtrekken. Met de gum in aanslag om elke verkeerde U weer uit te gummen heeft Monica de kinderen dan ook tot huilens toe gedwongen om een paar mooie U´s neer te zetten. Dan snap je weer waarom je dat in Nederland pas op je 6de leert. Ik was in elk geval blij dat ik het huiswerk niet met de kinderen hoefde te maken. Met de andere au pairs hebben we het wel eens over het huiswerk van de kinderen. Zij zeggen ook dat ´hun´ kinderen ook zoveel huiswerk hebben. De andere au pairs vertelden me ook dat de kinderen ook hun eigen boeken mee naar school moeten nemen, soms hebben ze zelfs een extra tas nodig. Maar dat heeft waarschijnlijk ook te maken met het verschil tussen de privé- en de publieke scholen. Op de privé scholen wordt er meer van ze verwacht.

Zelf heb ik vandaag en gisteren zitten worstelen met de accenten, de streepjes op de klinkers. Daar hebben ze een heel boekwerk met regeltjes voor bedacht... Erg moeilijk om dat allemaal te behappen.

Ik moet zeggen dat ik niet zo veel interessants heb beleefd de afgelopen dagen. Dus ik denk dat ik het hier maar bij laat. In de volgende blog ongetwijfeld meer.

Liefs Janneke

Noviembre

Hallo iedereen,

Het was een raar weekje afgelopen week. Toen we vorig weekend in A Coruña waren, werd Monica gebeld dat het niet goed ging met Samuel´s moeder. Ze moest weer naar het ziekenhuis. Een paar weken geleden is Samuel´s moeder geopereerd. Sinds die tijd ging het een paar keer niet goed met haar en moest ze terug naar het ziekenhuis. Woensdagmiddag is Monica niet naar haar werk gekomen, om haar schoonmoeder uitgebreid te bezoeken. Toen ze weer thuis was vertelde dat het niet goed ging.Haar schoonmoederwas als in een hele diepe slaap. Donderdagochtend hoorde ik Samuel´s telefoon een aantal keren overgaan, en het bleek dat z´n moeder was overleden.

Ze hebben het niet echt aan de kinderen verteld. Samuel en Monica vertellen de tweeling dat hun oma nu ´gewoon´ ergens anders is. In de hemel, kaarten met haar vriendinnen. Voor mij was dit wel raar, want de kinderen weten dus niet echt dat hun oma is overleden. Ze zijn ook niet naar de begravenis geweest, oid.

Hier is het normaal om na iemands overlijdende kistin een soort van openbare ruimte te brengen. De naasten zijn daar dan bij, en de hele dag door komen er dan mensen afscheid nemen. Dat duurde twee dagen, want ze werd de volgende dag aan het einde van de middag begraven. Ook ´s nachts kunnen er dan mensen komen. Monica is hier niet continu geweest, omdat ze er niet zo goed tegen kan. Ze wil er voor haar familie zijn, en ze houdt er niet van om haar verdriet te delen met al die mensen die ze maar een beetje kent. Hier hebben we het vrij veel over gehad. Ik begreep haar wel, en ik denk dat ze hieruit heeft opgemaakt dat ik daar ook niet naartoe wilde om afscheid te nemen. Ik had best wel afscheid willen nemen, maar dat is er dus niet van gekomen. Tijdens de begravenis moest ik gewoon met Andrea naar haar dansles.

Het is wel een rare situatie als iemand overlijdt die je nog maar twee maanden kent. Ik zit hier natuurlijk wel helemaal in de familie en ze was voor mij ook bijna als een oma. Ookal kende ik haar nog maar zo kort. Maar ik ben niet degene die echt dichtbij haar stond, dus ik vond het ook wel goed om, door de zorg voor Antonio en Andrea op me te nemen, op deze manier te helpen.

Het is wel wat raar om nu over een ander onderwerp te praten, maar er zijn natuurlijk nog meer dingen gebeurt. Ook deze week had ik weer gewoon aerobics. Volgens mij de lerares min of meer dol op mij. Ze is altijd zo enthousiast als mij ziet, en ze vindt me volgens een knappe meid. Dat is wel apart, maar heel leuk. Het komt natuurlijk omdat ik er anders uitzie, met m´n ´blonde´ haar en blauwe ogen. En omdat ik zo´n trouwe bezoeker van haar lessen ben, haha.

Gisterenavond ben ik uit geweest met Larissa en Katie. Marie is vanochtend vroeg vertrokken naar Madrid met ´haar´ familie, dus die ging niet mee. Ook Sarah bleef thuis. Maar ook met z´n drieen washet erg gezellig. Vanochtend hoorde ik de deurbel gaan. Ik had geen idee hoelaat het was, maar gelukkig was het dan ook niet mijn taak om de deur open te doen. Al slapende hoorde ik wel wat geluiden. Even later werd ik wakker gebeld door Monica. Ik zag dat het half zeven was. Even schoot door me heen: waarom zou ik opnemen, ze is hier vlakbij. Toen bedacht ik me dat ze waarschijnlijk wel een goede reden had om me te bellen in ik nam op. Het bleek dat ze voor de deur stonden en geen sleutel hadden. Half in pyama kwam ik dus uit bed om de deur open te doen. Ik zag dat alle lampen aan stonden, wat ze normaal nooit doen. Ik deed de deur open en daar stonden Samuel en Monica. Het bleek dat er een dronken man in Samuel´s auto zat, en dacht dat het zijn auto was. Samuel was vergeten de deur op slot te doen. Een meisje uit de flat hiernaast had het gezien toen ze naar haar werk wilde gaan. Zo had zij via via Samuel en Monica weten te bereiken. Samuel heeft een paar keer moeten vertellen dat het zijn auto was en hij wees op de kinderzitjes achterin. Monica herkende hem van verre familie, maar hij reageerde nergens op. Uiteindelijk ging hij dan toch uit de auto. Hij bleek zelf ook zo´n soort audi te hebben. Gelukkig ging hij in z´n auto zijn roes uit slapen, ipv naar huis rijden. Hier is het vrij normaal om met een paar borrels op gewoon naar huis te rijden. Een doorn in het oog.

Jullie zijn weer wat op de hoogte,

Liefs Janneke

Feestdagen en Spaanse politie

Hallo iedereen,

Hetis weer hoog tijd voor een update uit Spanje, dacht ik zo. Vorige week zondag was Monica met Samuel mee gegaan naar Frankrijk. Zondagavond kwam abuela (oma) dus met de kinderen thuis. Ze is blijven slapen. De kinderen hoefden maandag niet naar school, dus ik kon ook wat langer in bed blijven liggen. Volgens mij vind abuela het fijn om voor de kinderen te zorgen, dus daar had ik ´s ochtends even vrij van. Zelf ´moest´ ik wel naar school. Ook Maria José, de schoonmaakster, kwam gewoon om te werken. ´s Middags had ik wel de zorg over de kinderen en ging abuela een paar uur naar huis, omdat dit mijn normale werktijden zijn. Om een uur of zes zou ze weer terug komen, maar ze stond al wat eerder voor de deur. Maandagavond is ze dan ook weer blijven slapen. Dinsdag hadden ik en Maria José vrij. Ik wist alleen niet zeker of ik echt een vrije dag had. Eerst ging ik er vanuit dat ik ´s middags gewoon weer op de kinderen zou passen. Abuela bleef gewoon, dus toen kreeg ik wel een vermoeden dat ik niet hoefde te ´werken´. Maarja ik vond het ook een beetje raar omdat te vragen. Larissa belde me op, en vroeg ik of met haar een kop koffie kwam drinken. Toen heb ik aan abuela gevraagd of zij op de kinderen zou passen, en of ik een kop koffie kon drinken. Dit was natuurlijk wel goed. Het leuke aan een kopje koffie drinken in Spanje is, dat je voor €1,10 een lekkere kop koffie krijgt met een stukje cake. En rond een uur of zes komen de pinchos. Dan komt er om de zoveel tijd een ober langs met een schaal met hapjes. Heerlijk. De café´s en restaurants zijn dus wel open, maar alle winkels zijn gesloten. Ik had helaas dus geen aerobics dinsdag.

Dinsdag, 1 nov,was dus de dag van de ´doden´. Mensen gaan dan naar de graven en maken die schoon en zetten nieuwe bloemen bij. Ik zag dan ook overal mensen met bloemen. In Nederland gedenken we ook de doden van het afgelopen jaar tijdens de laatste zondag van het kerkelijk jaar. Hier is het wel wat meer. Alle overledenen worden herdacht, en de mensen spenderen echt tijd om bij de graven langs te gaan en ze op te knappen.

´s Avonds rond een uur of half tien kwamen Samuel en Monica weer thuis. Woensdag was alles dus weer normaal. De kinderen ´s middags naar zwemles en Andrea daarna gelijk door naar dansles. Toen ik de kinderen naar zwemles had gebracht, was ik alleen thuis. De bel van de deur van de flat ging. Dus ik drukte op het knopje dat de deur open zou gaan. Er hangt hier een soort telefoon, zodat je kunt vragen wie er beneden aan de deur staat. De telefoon maakt alleen een verschrikkelijk geluid, dus ik probeer nooit een gesprek aan te knopen met degene die binnen wil komen. Meestal is het wel goed, en dan zie ik vanzelf wel welk familielid/vriend er voor de deur staat. Toen ging hier boven de deurbel. Dus ik doe open, en dan staat daar een politieman met z´n formulieren. Oei. Het eerste wat door me heen schoot: ik weet zeker dat ik de auto goed heb geparkeerd, dit keer. De brave man stak van wal in het Spaans. Hij was vrij rustig dus ik had wel door dat het niet om iets ernstigs ging. Ik probeerde hem zo snel mogelijk maar duidelijk te maken dat ik geen Spaanse was. Ik dacht: dan komt ´ie morgen of vanavond wel terug. Helaas gaf de beste man niet op. Ik weet niet precies wat hij allemaal vroeg, maar hij vroeg naar de ´presidente´ van iets. Ik dacht aan Samuel, omdat hij een bedrijf heeft. Misschien hadden ze wel te veel gevist. De politieman vroeg met wie ik hier woonde. Monica Fernandez en Samuel.. (wat was z´n achternaam ook alweer, Regal toch?). Ik dacht eerst namelijk dat Fernandez Samuel´s achternaam was omdat Monica Fernandez Chao heet. Later kwam ik er wel achter dat de kinderen Regal van hun achternaam heten.. Maarja, dat is wel een beetje genant als je niet zeker weet hoe de mensen heten bij wie je al twee maanden in huis woont. Goed de politieman wilde dat ik z´n telefoonnummer opschreef, en dan moesten ze terug bellen. Ik dacht eerst dat hij hun telefoonnummers wilde, wat mij wat logischer leek.

Toen we ´s avonds bij het Casino vandaan kwamen vertelde ik Monica dat de politie was geweest, ik was het alweer bijna vergeten. Niet veel later kwam Samuel ook thuis, en ik gaf ze het briefje met het telefoonnummer. Samuel dacht eerst dat het een grap was. Ik moest er zelf ook wel om lachen, maar het was echt waar. Samuel toetste het nummer in, nog steeds niet zeker van wie hij aan de telefoon zou krijgen. Samuel praatte even met de politie, en toen bleek het voor Monica te zijn. Samuel natuurlijk lachen dat het voor Monica was. Monica is namelijk een soort van ´presidente´ van de flat. Iedereen betaalt maandelijks een bedrag, en daarvan betalen ze kapotte lampen in de galerij, en dat soort dingen. Monica controleert dan of iedereen wel betaald heeft, etc. Monica is dus niet officieel de ´president´. Ze praatte heel lang met de politie. Ondertussen wilden de kinderen weten wat mama aan het doen was. Samuel vertelde dat ze met de politie praatte. Wij moesten er wel om lachen, maar de kinderen waren wat verward. ´Moet mama naar de gevangenis?´. Monica was er niet zo blij mee. Straks vertellen de kinderen op school dat mama problemen heeft met de politie, en dan is het nog waar ook.. Uiteindelijk bleek dat het bedrijf op de begane grond waterschade had, door water van de flat.

Donderdag was weer een gewone dag. Toen Monica ´s avonds naar huis kwam van haar werk, vroeg ze of ik de kinderen klaar kon maken en naar beneden brengen. Ze zou dan namelijk gelijk met de kinderen naar beba, de andere oma, gaan, die is namelijk ziek. Toen we beneden in de hal kwamen, stond een jongen te praten met de politie. Hij herkende mij, en vroeg of Monica ook thuis was. Ik zei dat Monica eraan kwam, maar dat begrijp hij niet helemaal. Hij vroeg naar Samuel, die zat inmiddels in Engeland. Na een paar minuutjes kwam Monica eraan. Zij kon dus het gesprek met de politieman voortzetten.

Vrijdag moest ik de kinderen naar school brengen. Andrea had ´s middags weer dansles. Zaterdag gingen we naar A Coruña. We zijn eerst naar het centrum geweest en naar een hele hoop kinderkledingwinkels. Ik blijf me verbazen over al die ´mooie´ kleertjes. Prijzen van 50/60/70/80 euro zijn heel normaal. Ik zag zelfs een jurkje van €115. Zo´n kindje kan dat dan een jaartje dragen, hooguit. Uiteindelijk gingen we dan ook weer terug naar de eerste winkel om daar twee jasjes voor Antonio en Andrea te bestellen. Waarschijnlijkomdat ze nog niet genoeg jassen hebben. ´s Middags gingen we eten in een winkelcentrum. We gingen naar een restaurant waar je voor tien euro alles kunt eten wat je wilt. Het was nog echt goed eten ook. Allerlei soorten eten, vlees, vis, groenten, alles. Ook het desert was behoorlijk luxe. We hebben ons daar dan ook helemaal vol gegeten. Monica en ik wilden vanalles wel proberen. Alleen het drinken hoefde je apart te betalen.

Daarna gingen we naar Marineda City, het grootste winkelcentrum van A Coruña. Ik heb behoorlijk goedkoop van alles ingeslagen, pyama, warme truien, schoenen, pantoffels, ondergoed, vanalles. Heel fijn, want heel veel dingen had ik echt nodig, maar nu kan ik dus weer even vooruit. We hebben nog een hotdog gegeten in de Ikea. Het zal wel aan mij liggen, maar ik snap niet helemaal waarom ze zo geweldig schijnen te zijn. Goed te doen, maar om daarvoor de hele Ikea te doorkruisen.. ´s Avonds gingen we naar de flat van Samuel en Monica in A Coruña. Ik was er nog nooit geweest, maar het is best een hele mooie flat. Als ik met de andere meiden een keer naar A Coruña ga, mogen we daar slapen. De volgende dag zijn we nog naar het stadshuis geweest, en heeft Monica me wat van A Coruña laten zien. Een erg mooie stad. Maar we moesten weer optijd terug want ik ging lunchen met de andere meiden. En Monica werd al opgebeld door haar moeder, wanneer zij nou kwamen voor de lunch.

Zondagavond laat kwam Samuel weer thuis uit Engeland. Eerst was er nog wat stress, omdat hij de taxi niet kon bereiken. Monica zou dan naar A Coruña moeten om Samuel op te halen. Gelukkig kon hij toch nog de taxi te pakken krijgen.

Vandaag had ik m´n tweede Spaanse toets. Gisteren had ik vrij veel geleerd, anders had ik gisteren wel een blog geschreven, maar ik kwam er niet aan toe. Gelukkig heeft het leren z´n vruchten afgeworpen, ik had een 9,5! Dat geeft mijn zelfvertrouwen wat betreft het Spaans wel weer even een boost! Ik ben nu klaar met m´n eerste leerboek. Officieel heb ik nu niveau A1, voor degenen die dat wat zegt.

Dit is wel weer genoeg update voor nu, de volgende keer zal ik proberen minder mee te maken, of eerder m´n blog bij te werken!

Liefs Janneke

Haloween (ghallowien)

Hallo iedereen,

Hier weer even een update vanuit Viveiro. Deze week was weer een normale week, met school, zwem- en danslessen voor de kinderen en nu ook mijn aerobics lessen. Maandag was Samuel voor z´n werk naar Frankrijk, dus moest ik de kinderen naar school brengen. Dat ging uiteraard wel goed allemaal. Ik moet wel snel ´s ochtend voor mijn doen, als ik de kinderen naar school moet brengen. Dan moet ik voor zorgen dat ik er zelf ook vertoonbaar uitzie, en niet alleen de kinderen. Maar tot nu toe is dat nog altijd goed gekomen. Ik heb de kinderen nog nooit te laat naar school gebracht, en dat zou ik ook echt erg vinden. Maar gelukkig waren we tot nu toe altijd netjes op tijd. De rest van de week bracht Samuel de kinderen naar school, dus dan kan ik ´s ochtends wat rustiger aandoen.

De hele week hadden de kinderen het al over de Haloween-party in het Casino. Vooral toen we vrijdag in het Casino waren voor de danslessen van Andrea en ze zagen alle versieringen. Er waren veel pompoenen waar ´enge´ gezichten uit waren gesneden. Zaterdag was dan de grote dag. Om 18.00 zouhet feest voor de kinderen beginnen en later die avond voor de volwassenen. Samuel en Monica wilden daar misschien ook heen gaan, wat zou betekenen dat ik dan op moest passen. Zaterdag vroeg Andrea continu of we al naar het Casino gingen. Nadat we geluncht hadden bij Monica´s ouders, gingen we weer naar huis. Monica wilde graag dat ze eerst hun siesta hadden. In het weekend slaan ze dit ook nog wel eens over, maar omdat ze nu naar een feest gingen en Andrea de dag daarvoor ook al zo vroeg in slaap viel, was het beter dat ze eerst even zouden slapen. Helaas waren ze meer moe dan verwacht.. Andrea was bijna niet wakker te krijgen. Antonio was wel wakker, maar wilde opeens niet meer verkleed gaan. Terwijl hij normaal dol is verkleden en gekke dingen. Andrea liet het allemaal wat over zich heen komen, maar was eigenlijk liever in bed blijven liggen. Het is me ook opgevallen dat als een van beide huilt, de ander dan vaak stil is. Dus toen Antonio even afgeleid was en stopte met huilen, vond Andrea het nodig om haar aanwezigheid even aan te tonen.. Maargoed, ik had afgesproken in Viveiro met de andere meiden, dus ik moest inmiddels gaan.

Toen ik om een uur of negen thuis kwam, waren ze nog niet thuis. We hadden in Viveiro wat Haloween spulletjes gekocht, omdat er in alle café´swat met Haloween gedaan werd. We hadden afgesproken dat de andere au pairs bij mij kwamen eten en we hadden eten gekocht. Om half elf kwamen die meiden. Enna elfen kwam de familie pas thuis. Andrea nog steeds heel moe. Antonio liep wel zelf, weliswaar zonder kostuum. Wij waren inmiddels ook wel klaar met eten. We hadden afgesproken om naar de flat van die andere meiden te gaan. Toen zijn we nog met z´n vijven uit geweest.

Dinsdag (1 nov.) is hier een ´feestdag´, iedereen is dan vrij. Het is dan de ´dag van de overledenen´, vrij vertaald. Veel mensen zijn daarom maandag ook vrij. Het is normaal dat je dan naar de begraafplaats gaat en de graven gaat schoonmaken, bloemen vervangen, etc. Samuel moet voor z´n werk naar Frankrijk. Dus Monica heeft voor maandag vrij gevraagd, zodat ze meekan. Ze zijn vanmiddag vertrokken, en komen dus dinsdag weer thuis. Antonio en Andrea zijn nu bij hun oma. Vanavond komen ze weer hier, en oma blijft hier dan ook slapen. Morgen hoeven de kinderen niet naar school, maar ik heb wel gewoon les. Dinsdag heb ik ook geen les. Morgen zal oma dus eerst de zorg voor de kinderen op zich nemen, ´s middags gaat mijn gewone programma weer in werking.

Vanmiddag heb ik geluncht met de andere au pairs, erg gezellig weer. Daarna nog even een kopje koffie gedronken. Dat kost hier€1,10, en dan krijg je er ook nog een stuk cake bij. Als je ´s avonds komt, krijg je allerlei hapjes, pinchas. Vaak toch wel typischeSpaanse dingen en erg leuk om alles te proeven dus. Dat maakt het zo goedkoop om ergens iets te gaan drinken of wat te eten, en zo blijft het leuk.

Ik wens iedereen weer een fijne week toe,

Liefs Janneke

´Vamos outside´

Hallo iedereen,

Het werd wel weer tijd voor een nieuw verhaaltje. Hier gaat alles nog steeds goed. Het grootste gedeelte van de week was Samuel thuis, dus hoefde ik de kinderen niet naar school te brengen. Dit maakt de ochtenden voor mij wat rustiger. Verder ging alles ook wel z´n gangetje.

Deze week ben ik voor het eerst bij aerobics geweest. Erg fijn om even lekker te sporten. Op dinsdag en donderdag heb ik aerobics en het is gratis. Onze ´instructrice´ is erg enthousiast, dus dat maakt het alleen maar leuker. Het meeste van wat ze zegt versta ik niet, maar ik kan haar wel nadoen, dus dat komt helemaal goed. Als het goed is ga ik er steeds meer van begrijpen. Er is hier qua sport verder niet heel veel te kiezen. En omdat dit gratis is, en mooi binnen m´n tijdschema past, is dit toch wel heel leuk. De andere meiden moeten dan helaas allemaal werken. Alleen Katie, de Amerikaansem, wilde eerst graag met me mee. Maar zij heeft nu Duitse taallessen op die tijdstippen. Ze studeert volgens mij Spaans en heeft al een jaar in Madrid gewoond, dus ze spreekt al aardig Spaans. Dus nu kon ze voor heel weinig geld Duits leren, en is ze dat gaan doen.

Op woensdag gaan de kinderen naar zwemles. Dat moet ik ze bij het busstation brengen en dan gaan ze met een bus vol naar het zwembad. Als ze klaar zijn, moet Andrea snel naar de dansles, in het Casino, want die is dan eigenlijk al begonnen. Gelukkig is het vlakbij. Antonio gaat dan vaak spelen bij het Casino. Vrijdag was Antonio ziek. Hij had ´s ochtends al wat overgegeven. Hij wilde wel graag naar school. Dus Samuel heeft hem meegenomen naar school. Toen Monica met Andrea thuis kwam om twee uur, was ik toch wel verbaasd. Waar was Antonio? Monica had hem moeten ophalen van school en had hem bij zijn opa en oma gebracht. Die middag was ik dus alleen met Andrea. Ze moest weer naar de dansles. Eerst wilde ze niet echt, maar toen ze eenmaal in de auto zat was het wel goed. Ik moet zeggen dat het wel lekker rustig was. Antonio is bij vlagen toch wat een vertraagende factor eigenlijk. Ik zou Andrea weer ophalen bij het Casino en dan zou Monica ook komen met Antonio. Ik was dus buiten met Andreaen de andere kinderen. Op een gegeven moment kwam Monica met Antonio in de kinderwagen. Hij zag er heel bleek en een beetje zielig uit. Hij wilde wel meteen z´n broodje eten. Dat is ook wel eens anders geweest. En na z´n broodje wilde hij graag wat drinken. Na een tijdje speelde hij weer op volle kracht met de andere kinderen. Die avond gingen Monica en Samuel uit eten. Ik moest de kinderen dus eten geven en naar bed brengen. Antonio hoefde alleen te eten wat hij wilde. Dat ging allemaal wel heel goed. Ze hebben nog tv gekeken. Op een gegeven moment keek Andrea me aan met zo´n blik van ´nu wil ik wel naar bed´. Ik schrok wel wat van haar, want ze was zo bleek. Ik dacht: nu is Andrea aan de buurt. Maar alles ging gelukkig goed.

Vrijdagavond waren we bij het Casino vandaan naar Viveiro gegaan om even wat te drinken. Het duurde ontzettend lang met al die kinderen voordat we ergens waren. Toen zag Sarah mij en kwam naar me toe. De Schotse jongen is inmiddels ook gearriveerd en was bij hun. We zijn toen met z´n vieren ergens wat gaan drinken.

Gisteren ben ik met de hele familie van Monica gaan lunchen. Het was weer zo´n lunch van een paar uur. Ik heb dus de hele middag zitten eten, eigenlijk. ´S avonds ben ik met de andere twee au pairs uit eten geweest en zijn we uit geweest. Sarah en Katie gingen Sarah´s ouders ergens ophalen, want die kwamen een weekje hier, geloof ik. Het was erg gezellig.

Straks gaan we weer bij Monica´s ouders eten. Monica´s ouders willen altijd dat ik genoeg eet. Het schijnt ook dat Monica´s moeder mij graag mag. Wat wel bijzonder is, omdat zij over het algemeen niet zo gesteld is op de au pairs. En dat terwijl ik amper met haar communiceren kan. Dat is wel een goed teken dus.

Ik hoop dat jullie dit weer met plezier hebben gelezen. Ik vind het ook altijd erg leuk om jullie reacties te lezen!

Liefs Janneke

Fin de semana

Hallo iedereen,

Hier weer een verslagje vanuit Viveiro. Donderdag en vrijdag waren weer gewone schooldagen. Dus ik heb de kinderen weer naar school gebracht, en alles ging weer z´n gangetje. Wel erg lekker om midden in de week een dagje vrij te zijn. Ze kennen hier helaas geen herfstvakantie, dus ik moet het hier voorlopig maar even mee doen. Alleen met rondom kerst zijn de kinderen vrij.

Vrijdagmiddag moest ik Andrea weer naar het Casino brengen voor haar danslessen. Antonio gaat dan altijd mee, omdat er een voetbalveld, tennisbaan en een soort speeltuintje bij is. Terwijl Antonio dan druk aan het spelen is, moet ik hem z´n broodje voeren. Niet erg gemakkelijk, maar met veel geduld kom ik een heel eind. Monica belde om te zeggen ze naar het Casino zou komen. Daarna ging ze Samuel ophalen met de kids, ze vroeg of ik ook mee wilde. Samuel was in Engeland geweest, wegens problemen met een van z´n boten. Hij kwam dus aan op het vliegveld in A Coruña. Ik ben maar meegegaan, omdat ik toch niks anders te doen had. De kinderen hadden ´s middags niet geslapen, en daar maakten ze in de auto direct gebruik van. Op het vliegveld waren ze zo weer wakker. We waren net op tijd. Het is erg leuk om met twee 3-jarigen op hun vader te wachten. Elke keer die blik vol verwachting, als de deur open gaat. En dan uiteindelijk het enthousiasme als het echt papa blijkt te zijn. We zijn daarna nog wat gaan eten in Coruña. Het was in een restaurant, waar ze maar een paar gerechten hebben. Je moet dan kiezen wat je wil, en ze hebben het vrij snel klaar. Best wel leuk, even weer een ander soort restaurant. De familie gaat bijna elke vrijdagavond uit eten. In Nederland ben ik dat niet gewend, maar hier is het niet zo duur. Het is erg leuk om de verschillende restaurantjes te zien.

Afgelopen week zaten ik en die andere meiden telkens wat te wikken en te wegen wat we in het weekend wilden gaan doen. Het probleem is dat de andere twee au pairs op zaterdag moeten werken tot 14.30. We hebben geen auto tot onze beschikking en je kunt er hier pas een huren vanaf je 23ste. Alleen het Amerikaanse meisje is 23, en zij kan alleen met een automaat rijden.. Dus we zijn aangewezen op het openbaar vervoer. Laat dat hier nou een stuk minder goed geregeld zijn dan in Nederland.. We wilden graag naar een grotere stad om te shoppen en eens wat anders te zien. We wilden eigenlijk naar Coruña, maar dat is 3,5 uur met de bus. Terwijl het met de auto hooguit 1,5 uur is. Als je alleen een halve middag de tijd hebt, is dat dus erg lang. We hebben uiteindelijk besloten om de bus van 15.00 naar Ferrol te nemen. Een minder grote stad dan Coruña, maar Monica vertelde dat er een groot winkelcentrum is. Marie en Larissa konden net op tijd komen voor de bus. Vervolgens zit je dan een uur en drie kwartier in de bus. Larissa vroeg aan de busschauffeur of hij ons uit de bus kon zetten bij de halte die het dichtst bij het winkelcentrum was. De busschauffeur had geen idee van een winkelcentrum, laat staan een halte in die buurt. Gelukkig zaten er allemaal vrouwen in de bus die ons graag wilden helpen. Ze begonnen allemaal te vragen wat er aan de hand was en waar we heen moesten. Toen dat duidelijk was, zouden de vrouwen zeggen waar de busschauffeur moest stoppen (niet dat daar een halte was). En ze zouden ons vertellen dat we eruit moesten. Dat werkte uiteraard perfect. We werden nog een stukje de goede kant opgestuurd, en toen konden we het verder zelf vinden. Daarna konden we heerlijk shoppen met z´n drieen. We hebben echt een paar uur aan een stuk door geshopt. Er waren daar erg leuke winkels, met goede prijzen. Wat wel opvallend is, is dat een groot gedeelte van de winkels van dezelfde eigenaar is, Inditex. Winkels als Bershka, Zara, Massimo Dutti en Pull & Bear zijn allemaal vandezelfde keten. Ik heb daarover een tekst in m´n leerboek. In 1975 is de eerste winkel van Zara geopend in Coruña. Daarna heeft dat bedrijf zo´n beetje de wereld veroverd. In 66 landen zijn nu meer dan 3500 winkels. Gigantisch dus.

Toen we uitgeshopt waren hebben we snel een nog een hapje gegeten. Daarna moesten we op zoek naar het busstation. We hadden vrij weinig tijd, omdat Marie en Larissa allebei op het laatste moment toch nog wat wilden kopen. En op zulke momenten neemt dat natuurlijk veel meer tijd dan nodig is.. Mensen van een winkelcentrum stuurden ons naar het busstation. Toen we aankwamen op die plek, was er helemaal niks. Dus wij weer verder vragen en we werden verder gestuurd. Niemand wist eigenlijk waar we heen moesten, maar ze wisten wel iets, dus op goed geluk vervolgden we dan onze zoektocht. Inmiddels was mijn vertrouwen in dat we het busstation op tijd gingen vinden vrij klein. Op een gegeven moment waren we op een plek waar de bus naar Viveiro zou moeten stoppen. Er kwam een bus aan de overkant van de straat, dus wij vroegen of we op de goede plek waren. Uiteraard had deze busschauffeur geen idee of er een bus naar Viveiro ging. Maar hij dacht wel dat we op de goede plek waren, als die bus zou komen. Er stond nog een andere man te wachten, dus Larissa vroeg of hij ook op de bus wachtte, dan zouden we zeker zijn. Deze man wachtte gewoon op een auto, en wist natuurlijk ook niet of er een bus kwam. Hij wist wel waar het busstation was, en dat we dan een kwartier zouden moeten lopen. De bus zou 21.00 vertrekken vanaf het busstation, en het was al 21.00, dus dat gingen we niet meer halen. Dan maar op goed geluk wachten. Ik had de sleutels van de flat in Coruña gekregen. Als we de bus zouden missen, konden we dan de trein nemen naar Coruña. Ik ben alleen nog nooit in die flat geweest, en ik ben nog maar een keer in Coruña geweest, wel te verstaan in het winkelcentrum. Monica had me toen wel aangewezen waar de flat is. Ik zag het dus ook niet erg zitten om noodgedwongen naar Coruña te gaan. Gelukkig kwam de bus toen! We waren echt blij dat hij kwam, hoefden we tenminste niet op zoek naar de trein naar Coruña en vervolgens naar de flat. Toen begon de lange reis naar ´huis´.

De bus stopte een aantal keren en er stapten jongeren in. We waren nogal verrast, omdat de bus de heenreis nogal leeg was. Er kwamen steeds meer jongeren, het was wel duidelijk dat ze naar een feest gingen. In Viveiro vierde de discotheek Flanagan´s, naast mijn flat, z´n vierde verjaardag. Er was een grote feesttent met een gigantisch podium. We begonnen dus steeds meer in te zien dat die mensen misschien wel naar Viveiro gingen. Ook wij zouden naar het feest van Flanagan´s. Toen we aankwamen in Viveiro zijn we eerst allemaal naar huis gegaan om onze inkopen thuis te brengen. Daarna zouden Larissa en Marie mij weer ophalen. We gingen naar de feesttent van Flanagan´s. Er was een soort van show van een band. Behoorlijk Spaans, erg leuk om te zien. Er waren twee zangeressen, drie zangers, en mini brassband, drummer en gitaristen. Behoorlijk druk dus op het podium. Ze zongen veel Spaanse nummers. Hetwas erg leuk en afwisselend. Veelmuziek, dans en show.Ook werden er Engelse nummers gecoverd. Helaas zongen ze de engelse tekst echt behoorlijk slecht. Het was erg leuk om te zien, ookomdat het echt de Spaanse manier is van feest vieren.

Vanmiddag hebben Marie, Larissa en ik eerst een stukje van San Roque bewandeld. We waren alleen behoorlijk moe, dus het viel wat tegen. We zijn op een gegeven moment maar weer naar beneden gegaan. We hebben geluncht, en nu ben ik weer thuis om iedereen op de hoogte te houden. Als de zon nog schijnt, denk ik dat ik nog maar even een stuk ga wandelen.

Liefs Janneke

Dagje vrij 2

vervolg op Dagje vrij..

Over de tennislessen van Antonio. Ik zei dat ik dacht dat dat niet echt ging werken. Hij is nog maar 3 jaar, en niet zo veel groter dan z´n racket. Ook slaat hij vaker mis dan raak als hij de bal op mag slaan. Nouja we zullen zien. Misschien kan z´n tennisleraar meer uit Antonio´s tennistalent halen.

Samuel´s moeder licht op het moment in het ziekenhuis. Ze is geopereerd. Het gaat nu wel vrij goed met haar, maar Monica is erg druk omdat zij haar elke dag bezoekt. Samuel zelf zit nu in Engeland, omdat er iets mis was met een van de boten van z´n visserijbedrijf. Als Monica ´s avonds naar het ziekenhuis gaat, betekent dat dat ik voor de kinderen moet zorgen. Wel leuk, en ook niet erg heftig. Ik moet ze dan in bad doen, eten geven en op bed brengen. Nu was ik vorige week woensdag en vrijdag alleen met de kinderen. Andrea heeft voorheen nogal wat problemen gehad met het eten. Ze kon alles heel gemakkelijk uitspugen en dat deed ze dan ook graag. Op een gegeven moment hadden Samuel en Monica dat ook door. Ze zijn dus een aantal keren behoorlijk boos geworden. Tegenwoordig valt het dus wel mee met het overgeven van Andrea. Helaas had ze vorige week, de keren dat ik alleenmet hun thuis was,terugvallen.. Beide keren heeft ze overgegeven.. Dus ik moest boos worden, de rotzooi opruimen, ondertussen zorgen dat Antonio bleef eten, een schone pyama aantrekken en Andrea, in tranen, op bed brengen. Maargoed, dat hoort er dus ook bij. Monica kwam erachter dat het waarschijnlijk van de chips komt. Zaterdag heeft ze weer overgegeven, toen ik al uit was met de andere meiden. Dus toen was het voor Monica.

Met de andere meiden is het dus nog steeds erg gezellig, ookal zien we elkaar eigenlijk alleen maar in het weekend. Er schijnt zeer binnenkort ook nog een Schotse jongen te komen.

Vandaag is dus een soort feestdag in Spanje. Iedereen is vrij, ook ik hoefde niet naar de taalles. De winkels waren allemaal dicht, alleen de bakkerijen, die zijn altijd open. Voor mij ook wel lekker, midden in de week. Monica was uiteraard ook vrij, dus die kon de kinderen ook grotendeels op zich nemen. En ik hoefde niet vroeg m´n bed uit om de kinderen naar school te brengen. Vorige week heb ik voor het eerst alleen gereden hier, dat gaat best wel goed. Deze week moest ik de kinderen ook naar school brengen, omdat Samuel in Engeland zit. Dat gaat ook allemaal heel goed. Gisteren had ik alleen de auto verkeerd geparkeerd. Hier parkeert iedereen aan de zijkant van de weg. En er zijn geen parkeervakken zoals in Nederland. Je kunt dus overal parkeren, alleen op een paar plekjes hangt een bordje, waarop staat dat je daar niet mag parkeren. Monica had me al eens verteld dat Caroline, de vorige au pair, de auto verkeerd had geparkeerd hier. De politie heeft toen de auto weggehaald. Vervolgens mag je dan een aardige som geld betalen om hem weer terug te krijgen. Ook ik had ´m dus verkeerd geparkeerd. Mensen op straat hadden aan een vriend van Monica gevraagd of hij wist van wie die auto was. Hij heeft toen Monica gebeld, en Monica mij. Monica klonk enigszin in paniek, dus ik snel die auto aan de andere kant van de straat parkeren. Inmiddels stond hij daar toen al een paar uur, dus we hebben geluk gehad. Dit zal me niet snel weer overkomen.

Goed, dat is wel weer genoeg Spanje voor vandaag.

Liefs Janneke