Hallo iedereen,

Hier gaat alles goed. Ik kom net terug van mijn Spaanse les. Morgen heb ik een toets, en dan zijn we op de helft van het tweede boek. Dat gaat wel lekker dus. Alleen gaat het bij de beide andere au pairs wat beter. Zij hadden al Spaans geleerd op school, een mogelijheid die ik nooit heb gehad, helaas. Ook hebben ze beide meer lessen als ik. Ik heb elke dag een uur les. Als je Duits bent, kun je geld van de overheid krijgen als je tien lessen in de week volgt. Zij hebben dus twee keer zoveel lessen. Ook spreken zij Spaans met hun families. Ik spreek Engels met Monica, omdat zij graag haar engels wil verbeteren, en dus altijd engels tegen mij spreekt. Met de kinderen moet ik engels spreken, om hun dat te leren. Ze spreken wel Spaans terug, en daar leer ik dan stiekem wel weer wat van. Samuel probeert ook een beetje Engels te leren, maar met hem probeer ik nu wel Spaans te spreken. Het is dus weleens een klein beetje frustrerend dat die andere meiden zoveel sneller Spaans leren. Maarja, aan de andere kant, ik moet gewoon m´n eigen plan trekken. Ik moet gewoon m´n best doen. Het is ook best wel eng/spannend om een taal te spreken die je niet beheerst. Dat is dus ook een grens die ik soms moet passeren. Wel een beetje eng, maar ik weet dat nodig is om de taal te leren, en dat is de reden waarom ik hier ben.

Vorige week donderdag ben ik voor het eerst in m´n leven bij een mis geweest. Het was een mis ter nagedachtenis aan Beba, Samuel´s moeder. Omdat ik niet naar de begravenis van Beba was geweest, wilde ik hier wel heen. Het viel me gelijk op dat er helemaal geen muziek was. Ik kon niet veel verstaan van wat de pastoor (ik weet niet zeker of dat z´n titel is) zei. Het duurde gelukkig ook niet zo heel lang. Na ruim een half uur was het weer afgelopen. Antonio en Andrea waren ook mee. Ze waren wel onder de indruk van die stilte en al die mensen. We waren alleen vrij laat, omdat Monica moest werken. We gingen dus midden vooraan zitten, als naaste familie. Op een gegeven moment gingen er verschillende mensen knielen, ook Monica. Vanuit m´n ooghoeken zag ik dat er een stel was dat bleef staan. Omdat ik een beetje geschrokken was, bleef ik ook maar staan. Ik wilde alleen niet achterom kijken of er meer mensen waren die bleven staan. Maar ik wilde ook niet knielen als ik niet eens weet waarom. Nouja, een beetje een oncomfortabel moment dus, daar voorin de kerk. Hopen dat ik niet de enige was die bleef staan.

Afgelopen weekend gingen Samuel en Monica naar Londen. Vrijdag op de dag gingen ze weg. Vrijdagmiddag aten de kinderen gewoon op school, omdat dat wat makkelijker was. Dus ik kon ze een uurtje later, om 3 uur, ophalen. Ze zeiden gelijk al dat ze niet wilden slapen. Ik heb geprobeerd om ze op bed te brengen, maar langer dan vijf minuten hebben ze het niet volgehouden. Omdat we om 17.30 weer bij het Casino moesten zijn voor dansles, vond ik het ook wel best. Het risico ze dan te moeten wekken uit hun diepe slaap, was me wat te groot. Ze zijn dus lekker gaan spelen. Op een gegeven moment werd het tijd voor het fruitsapje. Toen Andrea dat helemaal had opgedronken kwam het er helaas weer uit. Gelukkig wel in het toilet. Woensdag moest ze ook al overgeven bij het Casino. Vaak als Andrea haar eten niet wil, kan ze heel makkelijk overgeven. Omdat dit twee keer na het eten was, schrok ik hier wel een beetje van. Normaal kan ik ook wel zien wanneer ze wil gaan overgeven, en dan kan ik het wel voorkomen. Dit zag er wel wat echter uit, maar ze was helemaal niet ziek. Ze had afgelopen week ookal twee keer op school overgegeven. Monica had haar de eerste keer mee naar huis genomen, dat vond Andrea wel leuk. De tweede keer kreeg ze wat nieuwe kleren en kon ze mooi op school blijven. Omdat ze zich dus goed voelde, zijn we wel naar het Casino gegaan. Niks aan de hand. Na de danslessen kwamen opa en oma bij het Casino. Zij hebben de rest van het weekend min of meer voor de kinderen gezorgd. ´S nachts was het ook elke keer weer raak met overgeven en slapeloze nachten. Het overgeven is nu over geloof ik, maar de activiteiten ´s nachts blijven. Op zulke momenten ben ik heel blij dat ik gewoon de au pair ben en lekker in m´n bed kan blijven liggen.

Zondagavond kwamen Samuel en Monica weer thuis. Ze hadden cadeautjes voor de kinderen meegenomen. Ook voor mij had Monica tweeengelse boekengekocht. Ik was namelijk al bijna door m´n boeken heen, dus daar was ik wel blij mee. Tussendoor verbeter ik dus ook nog m´n engels.

Dat was het wel weer voor nu. Ik zal numaar gaan leren voor m´n toets morgen.

Liefs Janneke