Hallo iedereen,

Hier weer een verslagje vanuit Viveiro. Donderdag en vrijdag waren weer gewone schooldagen. Dus ik heb de kinderen weer naar school gebracht, en alles ging weer z´n gangetje. Wel erg lekker om midden in de week een dagje vrij te zijn. Ze kennen hier helaas geen herfstvakantie, dus ik moet het hier voorlopig maar even mee doen. Alleen met rondom kerst zijn de kinderen vrij.

Vrijdagmiddag moest ik Andrea weer naar het Casino brengen voor haar danslessen. Antonio gaat dan altijd mee, omdat er een voetbalveld, tennisbaan en een soort speeltuintje bij is. Terwijl Antonio dan druk aan het spelen is, moet ik hem z´n broodje voeren. Niet erg gemakkelijk, maar met veel geduld kom ik een heel eind. Monica belde om te zeggen ze naar het Casino zou komen. Daarna ging ze Samuel ophalen met de kids, ze vroeg of ik ook mee wilde. Samuel was in Engeland geweest, wegens problemen met een van z´n boten. Hij kwam dus aan op het vliegveld in A Coruña. Ik ben maar meegegaan, omdat ik toch niks anders te doen had. De kinderen hadden ´s middags niet geslapen, en daar maakten ze in de auto direct gebruik van. Op het vliegveld waren ze zo weer wakker. We waren net op tijd. Het is erg leuk om met twee 3-jarigen op hun vader te wachten. Elke keer die blik vol verwachting, als de deur open gaat. En dan uiteindelijk het enthousiasme als het echt papa blijkt te zijn. We zijn daarna nog wat gaan eten in Coruña. Het was in een restaurant, waar ze maar een paar gerechten hebben. Je moet dan kiezen wat je wil, en ze hebben het vrij snel klaar. Best wel leuk, even weer een ander soort restaurant. De familie gaat bijna elke vrijdagavond uit eten. In Nederland ben ik dat niet gewend, maar hier is het niet zo duur. Het is erg leuk om de verschillende restaurantjes te zien.

Afgelopen week zaten ik en die andere meiden telkens wat te wikken en te wegen wat we in het weekend wilden gaan doen. Het probleem is dat de andere twee au pairs op zaterdag moeten werken tot 14.30. We hebben geen auto tot onze beschikking en je kunt er hier pas een huren vanaf je 23ste. Alleen het Amerikaanse meisje is 23, en zij kan alleen met een automaat rijden.. Dus we zijn aangewezen op het openbaar vervoer. Laat dat hier nou een stuk minder goed geregeld zijn dan in Nederland.. We wilden graag naar een grotere stad om te shoppen en eens wat anders te zien. We wilden eigenlijk naar Coruña, maar dat is 3,5 uur met de bus. Terwijl het met de auto hooguit 1,5 uur is. Als je alleen een halve middag de tijd hebt, is dat dus erg lang. We hebben uiteindelijk besloten om de bus van 15.00 naar Ferrol te nemen. Een minder grote stad dan Coruña, maar Monica vertelde dat er een groot winkelcentrum is. Marie en Larissa konden net op tijd komen voor de bus. Vervolgens zit je dan een uur en drie kwartier in de bus. Larissa vroeg aan de busschauffeur of hij ons uit de bus kon zetten bij de halte die het dichtst bij het winkelcentrum was. De busschauffeur had geen idee van een winkelcentrum, laat staan een halte in die buurt. Gelukkig zaten er allemaal vrouwen in de bus die ons graag wilden helpen. Ze begonnen allemaal te vragen wat er aan de hand was en waar we heen moesten. Toen dat duidelijk was, zouden de vrouwen zeggen waar de busschauffeur moest stoppen (niet dat daar een halte was). En ze zouden ons vertellen dat we eruit moesten. Dat werkte uiteraard perfect. We werden nog een stukje de goede kant opgestuurd, en toen konden we het verder zelf vinden. Daarna konden we heerlijk shoppen met z´n drieen. We hebben echt een paar uur aan een stuk door geshopt. Er waren daar erg leuke winkels, met goede prijzen. Wat wel opvallend is, is dat een groot gedeelte van de winkels van dezelfde eigenaar is, Inditex. Winkels als Bershka, Zara, Massimo Dutti en Pull & Bear zijn allemaal vandezelfde keten. Ik heb daarover een tekst in m´n leerboek. In 1975 is de eerste winkel van Zara geopend in Coruña. Daarna heeft dat bedrijf zo´n beetje de wereld veroverd. In 66 landen zijn nu meer dan 3500 winkels. Gigantisch dus.

Toen we uitgeshopt waren hebben we snel een nog een hapje gegeten. Daarna moesten we op zoek naar het busstation. We hadden vrij weinig tijd, omdat Marie en Larissa allebei op het laatste moment toch nog wat wilden kopen. En op zulke momenten neemt dat natuurlijk veel meer tijd dan nodig is.. Mensen van een winkelcentrum stuurden ons naar het busstation. Toen we aankwamen op die plek, was er helemaal niks. Dus wij weer verder vragen en we werden verder gestuurd. Niemand wist eigenlijk waar we heen moesten, maar ze wisten wel iets, dus op goed geluk vervolgden we dan onze zoektocht. Inmiddels was mijn vertrouwen in dat we het busstation op tijd gingen vinden vrij klein. Op een gegeven moment waren we op een plek waar de bus naar Viveiro zou moeten stoppen. Er kwam een bus aan de overkant van de straat, dus wij vroegen of we op de goede plek waren. Uiteraard had deze busschauffeur geen idee of er een bus naar Viveiro ging. Maar hij dacht wel dat we op de goede plek waren, als die bus zou komen. Er stond nog een andere man te wachten, dus Larissa vroeg of hij ook op de bus wachtte, dan zouden we zeker zijn. Deze man wachtte gewoon op een auto, en wist natuurlijk ook niet of er een bus kwam. Hij wist wel waar het busstation was, en dat we dan een kwartier zouden moeten lopen. De bus zou 21.00 vertrekken vanaf het busstation, en het was al 21.00, dus dat gingen we niet meer halen. Dan maar op goed geluk wachten. Ik had de sleutels van de flat in Coruña gekregen. Als we de bus zouden missen, konden we dan de trein nemen naar Coruña. Ik ben alleen nog nooit in die flat geweest, en ik ben nog maar een keer in Coruña geweest, wel te verstaan in het winkelcentrum. Monica had me toen wel aangewezen waar de flat is. Ik zag het dus ook niet erg zitten om noodgedwongen naar Coruña te gaan. Gelukkig kwam de bus toen! We waren echt blij dat hij kwam, hoefden we tenminste niet op zoek naar de trein naar Coruña en vervolgens naar de flat. Toen begon de lange reis naar ´huis´.

De bus stopte een aantal keren en er stapten jongeren in. We waren nogal verrast, omdat de bus de heenreis nogal leeg was. Er kwamen steeds meer jongeren, het was wel duidelijk dat ze naar een feest gingen. In Viveiro vierde de discotheek Flanagan´s, naast mijn flat, z´n vierde verjaardag. Er was een grote feesttent met een gigantisch podium. We begonnen dus steeds meer in te zien dat die mensen misschien wel naar Viveiro gingen. Ook wij zouden naar het feest van Flanagan´s. Toen we aankwamen in Viveiro zijn we eerst allemaal naar huis gegaan om onze inkopen thuis te brengen. Daarna zouden Larissa en Marie mij weer ophalen. We gingen naar de feesttent van Flanagan´s. Er was een soort van show van een band. Behoorlijk Spaans, erg leuk om te zien. Er waren twee zangeressen, drie zangers, en mini brassband, drummer en gitaristen. Behoorlijk druk dus op het podium. Ze zongen veel Spaanse nummers. Hetwas erg leuk en afwisselend. Veelmuziek, dans en show.Ook werden er Engelse nummers gecoverd. Helaas zongen ze de engelse tekst echt behoorlijk slecht. Het was erg leuk om te zien, ookomdat het echt de Spaanse manier is van feest vieren.

Vanmiddag hebben Marie, Larissa en ik eerst een stukje van San Roque bewandeld. We waren alleen behoorlijk moe, dus het viel wat tegen. We zijn op een gegeven moment maar weer naar beneden gegaan. We hebben geluncht, en nu ben ik weer thuis om iedereen op de hoogte te houden. Als de zon nog schijnt, denk ik dat ik nog maar even een stuk ga wandelen.

Liefs Janneke