Hallo iedereen,

Het was een raar weekje afgelopen week. Toen we vorig weekend in A Coruña waren, werd Monica gebeld dat het niet goed ging met Samuel´s moeder. Ze moest weer naar het ziekenhuis. Een paar weken geleden is Samuel´s moeder geopereerd. Sinds die tijd ging het een paar keer niet goed met haar en moest ze terug naar het ziekenhuis. Woensdagmiddag is Monica niet naar haar werk gekomen, om haar schoonmoeder uitgebreid te bezoeken. Toen ze weer thuis was vertelde dat het niet goed ging.Haar schoonmoederwas als in een hele diepe slaap. Donderdagochtend hoorde ik Samuel´s telefoon een aantal keren overgaan, en het bleek dat z´n moeder was overleden.

Ze hebben het niet echt aan de kinderen verteld. Samuel en Monica vertellen de tweeling dat hun oma nu ´gewoon´ ergens anders is. In de hemel, kaarten met haar vriendinnen. Voor mij was dit wel raar, want de kinderen weten dus niet echt dat hun oma is overleden. Ze zijn ook niet naar de begravenis geweest, oid.

Hier is het normaal om na iemands overlijdende kistin een soort van openbare ruimte te brengen. De naasten zijn daar dan bij, en de hele dag door komen er dan mensen afscheid nemen. Dat duurde twee dagen, want ze werd de volgende dag aan het einde van de middag begraven. Ook ´s nachts kunnen er dan mensen komen. Monica is hier niet continu geweest, omdat ze er niet zo goed tegen kan. Ze wil er voor haar familie zijn, en ze houdt er niet van om haar verdriet te delen met al die mensen die ze maar een beetje kent. Hier hebben we het vrij veel over gehad. Ik begreep haar wel, en ik denk dat ze hieruit heeft opgemaakt dat ik daar ook niet naartoe wilde om afscheid te nemen. Ik had best wel afscheid willen nemen, maar dat is er dus niet van gekomen. Tijdens de begravenis moest ik gewoon met Andrea naar haar dansles.

Het is wel een rare situatie als iemand overlijdt die je nog maar twee maanden kent. Ik zit hier natuurlijk wel helemaal in de familie en ze was voor mij ook bijna als een oma. Ookal kende ik haar nog maar zo kort. Maar ik ben niet degene die echt dichtbij haar stond, dus ik vond het ook wel goed om, door de zorg voor Antonio en Andrea op me te nemen, op deze manier te helpen.

Het is wel wat raar om nu over een ander onderwerp te praten, maar er zijn natuurlijk nog meer dingen gebeurt. Ook deze week had ik weer gewoon aerobics. Volgens mij de lerares min of meer dol op mij. Ze is altijd zo enthousiast als mij ziet, en ze vindt me volgens een knappe meid. Dat is wel apart, maar heel leuk. Het komt natuurlijk omdat ik er anders uitzie, met m´n ´blonde´ haar en blauwe ogen. En omdat ik zo´n trouwe bezoeker van haar lessen ben, haha.

Gisterenavond ben ik uit geweest met Larissa en Katie. Marie is vanochtend vroeg vertrokken naar Madrid met ´haar´ familie, dus die ging niet mee. Ook Sarah bleef thuis. Maar ook met z´n drieen washet erg gezellig. Vanochtend hoorde ik de deurbel gaan. Ik had geen idee hoelaat het was, maar gelukkig was het dan ook niet mijn taak om de deur open te doen. Al slapende hoorde ik wel wat geluiden. Even later werd ik wakker gebeld door Monica. Ik zag dat het half zeven was. Even schoot door me heen: waarom zou ik opnemen, ze is hier vlakbij. Toen bedacht ik me dat ze waarschijnlijk wel een goede reden had om me te bellen in ik nam op. Het bleek dat ze voor de deur stonden en geen sleutel hadden. Half in pyama kwam ik dus uit bed om de deur open te doen. Ik zag dat alle lampen aan stonden, wat ze normaal nooit doen. Ik deed de deur open en daar stonden Samuel en Monica. Het bleek dat er een dronken man in Samuel´s auto zat, en dacht dat het zijn auto was. Samuel was vergeten de deur op slot te doen. Een meisje uit de flat hiernaast had het gezien toen ze naar haar werk wilde gaan. Zo had zij via via Samuel en Monica weten te bereiken. Samuel heeft een paar keer moeten vertellen dat het zijn auto was en hij wees op de kinderzitjes achterin. Monica herkende hem van verre familie, maar hij reageerde nergens op. Uiteindelijk ging hij dan toch uit de auto. Hij bleek zelf ook zo´n soort audi te hebben. Gelukkig ging hij in z´n auto zijn roes uit slapen, ipv naar huis rijden. Hier is het vrij normaal om met een paar borrels op gewoon naar huis te rijden. Een doorn in het oog.

Jullie zijn weer wat op de hoogte,

Liefs Janneke