Verano!

Hallo iedereen!

Hier ben ik eindelijk weer eens met een verhaaltje. Met mij gaat het nog steeds heel goed. Het weer is de laatste tijd prachtig, dus ik ben al behoorlijk bruin! Ook met m´n spaans gaat het heel goed. Ik kan me prima redden, en ik vind het leuk om spaans te spreken. Het schijnt zelfs dat ik al een galicisch accent heb.

De kids hebben hun eerste weekje vakantie erop zitten. Dat was dus een lekker druk weekje voor mij. Wel kon ik iets langer uitslapen, omdat ze niet naar school hoeven. Helaas zijn het nogal ochtendkindertjes, dus zij worden nog steeds om 8uur/kwart over wakker. Dan kleed ik ze aan, en zorg voor de fles (spaans kinderontbijt). Daarna ga ik naar m´n les, en als ik thuis kom, ga ik naar het park/een stukje fietsen, maar net waar ze zin in hebben. Afgelopen week zijn we ´s middags vaak naar het strand geweest, heerlijk! De kinderen lekker spelen, en ik in het zonnetje. Vanaf maandag gaan ze ´s morgens activiteiten doen op het strand, dus dan heb ik wat meer vrije tijd. Ook heeft Monica dan vanaf drie uur vrij (in het spaans betekent dat een uur of half vier). Ook aerobics is afgelopen, dus ik moet straks een nieuwe daginvulling voor mezelf gaan verzinnen ;)

Afgelopen weekend was ik in La Coruña, tijdens San Juan. M´n twee Amerikaanse vriendinnen zijn naar La Coruña verhuisd, dus die ging ik even opzoeken. Michelle, m´n Nederlandse vriendin, ging voor een weekje vakantie naar Nederland. En Larissa, de Duitse au pair, is na een vol jaar Viveiro vertrokken. Ik was dus vriendloos in Viveiro en besloot om naar La Coruña te gaan. Vrijdag ben ik al vertrokken, samen met Michelle, die zaterdagochtend vroeg moest vliegen. Zaterdag zijn we de hele dag op het strand geweest, heerlijk weer. We zagen al de hele middag mensen met hout heen en weer rijden, in containers, winkelkarretjes, etc. Vrachtwagens vol hout werden uitgeladen. Vanaf vier uur mocht je houtstapels op het strand gaan bouwen. Even later werden er ook barbeques, complete diners en alcohol over het strand gesleept. Mijn vriendin Christine was uitgenodigd bij een Spaanse vriendengroep, dus ik ging met haar mee. Zij hadden alles geregeld, hout, barbeque, eten, drinken. Wij hoefden alleen maar €10 te betalen, en hoefden helemaal niks te doen. Ergens aan één kant van het strand was er een groot scherm dat Spanje-Frankrijk uitzond. Wij konden er natuurlijk niet zoveel van zien, omdat het te ver weg was. Maar toen Spanje scoorde was het vrij duidelijk, want de mensen die het wel konden zien begonnen te juichen, toen de mensen die dat hoorden, en zo ging dat als een soort wave over het strand. Supercool om met duizenden mensen op het strand dit soort dingen te vieren. Ondertussen was iedereen druk aan het barbequeen en dineren. Om een uur of twaalf gingen dan eindelijk al die houtstapels in de fik. Wij hadden een hele grote houtstapel, dus een heel groot vuur. Er waren dus overal vuurtjes (vuren?) op het strand. Volgens de traditie moet je er dan overheen springen. Vorig jaar is er dan ook iemand overleden. Als je bijvoorbeeld verliefd bent moet je er overheen springen met een bos bloemen, en terwijl je springt, deze omhoog gooien en opvangen. Nouja het lijkt me dus duidelijk dat ik als Holandse niet over vuur heen heb gesprongen. Ik heb ook niet zoveel mensen over vuur heen zien springen. Ik geloof dat ook de meeste spanjaarden wel doorhebben dat alcohol en vuurspringen geen hele goede combinatie is. Het was in elk geval iets heel bijzonders om op een strand te zijn dat zo´n beetje met in de fik staat, met duizenden mensen. Iets wat in Nederland nooit zou kunnen gebeuren, omdat het te gevaarlijk is.

In Viveiro is nu een middeleeuws feest. Monica en de kids zijn dus helemaal verkleed. Ik denk dat ik straks ook nog maar even ga kijken. Ik moet wel zeggen dat de zomer me tot nu toe heel goed bevalt. Mooi weer, lekker veel naar het strand, de kids vrij, allerlei feesten, en dan ook nog het EK!

Er zijn al heel wat Spanjaarden die me even hebben meegedeeld dat het niet zo goed ging met Nederland op het EK. En dat terwijl ik ernstigere oranjekoorts had dan ooit! Michelle en ik zagen het al helemaal zitten, oranje kleren, oranje nagels.. Ik ben nog nooit zo fanatiek geweest. Maarja daar zit je dan Nederland Denemarken te kijken.. Sta je dan even voor schut Nederlands te zijn. En de Spaanse hobby analisten willen dan graag even hun mening met die Nederlandse delen: heel slecht, ongeluk. (´Ze hebben niet één wedstrijd gewonnen!´) Ik zeg altijd maar snel dat ik nu voor Spanje ben, dat stemt ze heel wat vrolijker. Nouja uiteindelijk is het maar beter dat de finale niet weer Nederland Spanje is, want dat zou gevaarlijk worden voor die twee Nederlandse meisjes... Morgen dus maar in het rood, vamos la roja! Ik blij dat ik niet in Nederland woon ;)

Update

Hallo iedereen!

´T is alweer een heel tijdje geleden dat ik een blog heb geschreven, dus dat wordt wel weer eens tijd! Ik heb gehoord dat ze bij de bakker al wat ongerust werden. Leuk dat jullie nog aan me denken! De bakkerij mis ik stiekem ook wel een beetje, hoor.

Dat ik zo weinig schrijf betekent (gelukkig) niet dat ik niets meer beleef. Ik had eerst een eigen computer, maar die is al een heel tijdje kapot. Ik gebruik nu dus de laptop van Monica´s werk, die we alleen ´s avonds thuis hebben. Dan is het vaak nog even mailtjes checken en berichtjes sturen, en daarna maar naar bed. Dus ik kom er niet echt aan toe om weer even een uitgebreide update te schrijven. Heel veel dingen zijn inmiddels ook zo gewoon geworden dat ik niet meer zo de drang heb om erover te schrijven. Maargoed: hier is ´ie dan!

Begin maart was het de verjaardag van de kinderen. Erg leuk om eens zo´n Spaans kinderfeestje te vieren. Het leuke is dat de ouders ook gewoon blijven. We hadden veel geluk met het weer, want het was zonnig en best warm. We waren in het zomerhuis, een stukje verderop. Dus de kinderen konden lekker in de tuin spelen. Het was alleen jammer dat de vader er niet bij was, want hij moest naar Zuid Afrika. Uiteindelijk is hij daar twee maanden gebleven. Toen had ik dus wat meer de zorg voor de kids. ´S ochtends moest ik altijd alleen de kinderen klaar maken voor school en ze weg brengen. Op zich prima te doen, maar wel wat meer werk dan wanneer Samuel ze naar school brengt.

In maart zijn Carolina en Anna hier geweest, de ´oude´ au pairs van vorig jaar en het jaar daarvoor. Ik had natuurlijk al veel van ze gehoord, dus het was erg leuk om ze eindelijk te leren kennen. Als ik zie hoe blij zij zijn om weer terug te zijn in Viveiro, besef ik wel hoe leuk het hier is en dat ik volgend jaar precies hetzelfde ben. Ik zal alle mensen en m´n leventje hier ontzettend gaan missen.

Met Pasen ben ik met de familie naar Tenerife geweest. Samuel en z´n broer zaten nog in Zuid Afrika, dus de vrouwen en kinderen mochten bij wijze van compensatie naar Tenerife. Met Pasen zijn ik, Monica, Antonio & Andrea, Monica´s schoonzus met twee kinderen en haar moeder, en twee tantes van Samuel op het vliegtuig naar Tenerife gestapt. We zaten in een erg mooi, groot hotel, all inclusive. Er waren verschillende zwembaden, restaurants, een theater, etc. De kinderen vermaakten zich prima in het zwembad, en de rest van al die vrouwen lagen zonnebadend de boel in de gaten te houden. We zijn dus ook amper het hotel uit geweest. Na ruim vier dagen was ik als Hollandse aardig verkleurt. De Spaanse dames hadden echter meer zon nodig om wat bruiner te worden.

En toen kwam ook eindelijk m´n zus langs! Alie in Viveiro! Ze had alleen geen geluk met het weer. Het was erg koud en regenachtig toen ze hier was. Als de zon schijnt is Galicie prachtig met z´n mooie natuur en stranden, maar als het grijs en regenachtig is kun je nog maar weinig van deze schoonheid laten zien. Het was wel heel erg leuk om iemand van thuis alles te laten zien. Het huis waarin ik woon, de mensen met wie ik leef en werk, m´n vriendinnen, het stadje waarin ik woon. We hebben lekker rondgereden en gewandeld. Ze is helemaal ingewijd in het Spaanse gezinsleven. Ook heeft ze het nachtleven van Viveiro leren kennen. Zo kom je er ook achter dat je veel meer kunt laten zien dan dat je met woorden kunt vertellen. Daarna zijn we samen naar Barcelona geweest. Het was erg leuk om samen met m´n zus op stap te gaan en die prachtige stad te leren kennen. Heel leuk om weer gezellig met m´n zus bij te kletsen over thuis en van alles en nog wat. Toen we allebei weer naar huis gingen, miste ik thuis wel een beetje. Ik moet eerlijk zeggen dat ik nooit naar huis wil of heimwee heb, maar als je dan weer even ´zo dichtbij´ thuis bent geweest, krijg je toch wel weer zin om even lekker aan de keukentafel te gaan zitten.

Afgelopen week zijn Samuel en Monica van woensdag tot zondag in Madrid geweest. Normaal gesproken blijft Monica´s moeder dan slapen, maar nu was ik de eerste dagen (en nachten) alleen met de kinderen. Normaal slaap ik altijd overal doorheen, maar nu was ik bij elk geluidje wakker. Heel raar dat je dan opeens zo anders gaat slapen. Ook was het wel een uitdaging om te zorgen dat de kids er niet aan dachten dat hun ouders niet thuis waren. Weer heel wat anders als je alle verantwoordelijkheid hebt, maar ook wel weer heel leuk om van ´s ochtends vroeg tot ´s avonds laat alleen met de tweeling te zijn.

Ik geloof dat ik de belangrijkste/leukste dingen wel weer verteld heb. Ik zal proberen m´n volgende update wat sneller te versturen!

Liefs

Carnavales

Hallo iedereen,

Hier eindelijk weer een update. De twee computers hier in huis zijn kapot, dus dan blijft de laptop van Monica´s werk over. Die heb ik dus alleen ´s avonds tot m´n beschikking. Dus die blog is er even bij gebleven.

Goed, hier heb ik een heerlijk, maar ook een beetje raar weekje achter de rug. Aangezien ik uit het prachtige Noordoost Friesland kom, had ik nog nooit in m´n leven carnaval gevierd. Tja, dat is wel even een ervaring, carnaval in Spanje. Het begon allemaal al een paar weken geleden. Toen werd in het Casino laten zien wat de bedoeling was voor de parade. Het echte carnaval begon volgens mij vorige week donderdag. Toen gingen de kinderen zich op school verkleden. Elke groep had zegmaar z´n eigen kostuum, en dan ging er een soort optochtje door Viveiro. Vrijdag verkleedden de kinderen zich thuis al, dus toen moest ik Antonio en Andrea schminken ´s ochtends. ´S avonds hadden ze weer een feest in het Casino, en zo ging dat het hele weekend door eigenlijk. De kinderen werden van het ene pak in het andere gehesen.

Dinsdag was een officiele vrije dag (niet overal, maar hier wel). Veel mensen gingen dan ook zaterdagavond en maandagavond uit, verkleed! Wat een gekkenhuis. Zelf besloot ik zaterdagmiddag dat ik koningin werd, en zo ging ik samen met een panter, minnie mouse, een indiaan en een romeinse op stap. Ook maandag was iedereen weer verkleed. Natuurlijk waren er hippies, cowboys en priesters, maar ook danoontjes, dweilen en blikjes (blikken) coca cola, of de dolmatiers met cruella, zusters inclusief ziekenhuisbed, bevallende vrouw én baby. Echt super om al die totaal verschillende ideeen te zien. Als je niet verkleed was dan viel je meer op dan als je wel verkleed was.

Dinsdag was dan de parade. Samen met die andere meiden ging ik er heen. Ik wist dus wel dat Monica, Antonio en Andrea mee zouden lopen bij de club van het Casino. Vooral de meisjes en vrouwen zagen er prachtig uit met hun sprookjesachtige heksjes outfit. Ze hadden dan ook een prijs gewonnen. Het was erg leuk om de optocht te zien. Veel totaal verschillende dingen, grote groepen en kleine groepen, met wagen of zonder. En een stuk of wat brassbands.

Nou jongens dat was een stukje carnaval vanuit Spanje, maar het is natuurlijk is stuk beter om het zelf mee te maken ;)

Liefs Janneke

Back to reality

Hallo iedereen,

Vorige week was weer een normale week. Kids weer naar school, geen vrije dagen meer voor Samuel en Monica. Alles is dus weer in het normale ritme. Maandag zou één van de andere Duitse au pairs terugekomen, en dan zouden we als groepje buitenlanders in Viveiro weer (bijna)compleet zijn. ´S ochtends heeft ze echter een smsje gestuurd dat ze niet terug zou komen. Ik wil er niet al te veel over zeggen hier, maar de familie zat behoorlijk in de problemen. Ook onze lerares had opeens tien uur werk minder in de week.

Nouja, het voordeel is dat er nu een ander meisje komt, een Nederlandse! We hebben er allemaal erg veel zin in. En dan zijn we als Nederlanders opeens in de meerderheid als vreemdelingen in Viveiro, haha.

Zoals ik al zei, zit alles weer helemaal in het gewone ritme. Afgelopen week was een vriend van Samuel en Monica (en dus ook een vriend van mij) jarig. Als familie zouden we met hem uit eten gaan, vertelde Samuel. Maar omdat ik eerst nog naar aerobics was geweest, belde die vriend me nog speciaal op of ik het wel goed begrepen had. Dat soort dingen geven je dan het gevoel dat je er toch wel ´bij hoort´. Daarna ben ik nog naar Katie geweest, want die was hier met haar zusje. Ze zei namelijk al een tijdje dat ik haar zusje moest ontmoeten, omdat ik ´als haar zusje´ ben. We hadden elkaar al een paar weken niet gezien, dus dat was weer ouderwets gezellig, en we hadden genoeg om bij te praten.

Vrijdagavond hadden we home cinema. Monica had Madagascar 2 gehuurd, en we zaten dus lekker op de bank met z´n allen een film te kijken. Ook wel eens gezellig. Zaterdag hebben we bij Monica´s ouders gegeten. De familie was ´s ochtends naar Ribadeo gegaan, om een fiets voor Monica te kopen, en daarvandaan naar Monica´s ouders. Monica belde me dus zodat ik ook zou kunnen komen met de auto. Ondanks dat het vrij warm was, had de auto het toch vrij koud gekregen. Toen ik de auto dus wilde starten, maakte hij allerlei rare geluiden. Aangezien ik nog maar een half jaar m´n rijbewijs heb, had ik dit nog niet eerder meegemaakt. Ik heb nog een paar keer geprobeerd de auto te starten, maar ik wist niet echt wat ik doen moest. Ik wilde natuurlijk ook niet Monica´s auto vernielen. Dus ik Monica bellen, en die kwam me even ophalen. Na een paar keer heel veel gas, lukte het haar gelukkig wel. ´s Middags ben ik met Larissa naar Viveiro gegaan, en ´s avonds zijn we uit geweest. Een beetje alleen, zo met z´n tweeen. Maar het was wel erg gezellig. Zondag gegeten met Larissa en Sarah, in Sarah´s flat.

En maar weer op naar een nieuwe week!

Liefs Janneke

Terug in Spanje

Hallo iedereen,

Hier weer een blog vanuit Spanje. Van 22 dec tot 3 jan ben ik thuis geweest. Het was toch wel erg leuk om weer gewoon even thuis te zijn. Het was ook erg fijn om iedereen weer even echt te zien. Aan de ene kant is alles ook gewoon hetzelfde gebleven en was ik zo weer thuis, maar aan de andere kant was het toch ook wel speciaal.

Dinsdagochtend om 7.50 vertrok mijn vliegtuig vanaf Schiphol. M´n ouders hadden me weggebracht. Ik vloog, net als de heenreis, over Barcelona. Daar moest ik helaas drie uur wachten. Al met al was ik om 14.35 in A Coruña. Daar werd ik opgewacht door Monica, de tweeling en Monica´s moeder. Erg leuk! De kinderen aarzelden even, maar toen kreeg ik een dikke knuffel. Ik kon merken dat ze blij waren mij weer te zien, zoals ik ook blij was om hun weer te zien. We zijn in Coruña nog van winkel naar winkel gegaan. Monica moest namelijk nog allerlei cadeautjes kopen voor drie koningen, dat was gisteren. En we hebben gegeten in de burgerking. De tweeling natuurlijk helemaal blij met hun happy meals (ghappie miels).

De kinderen hadden deze week nog gewoon vakantie. Komende maandag begint school weer. Woensdag ben ik dus zelf wel naar les gegaan, maar de kinderen waren vrij. Ik was nog behoorlijk moe van het korte nachtje daarvoor en de hele reis. Ik ben dan ook zo lang mogelijk in bed blijven liggen. En Maria José (de huishoudster) heeft zich even over de kinderen ontfermt. Na m´n les moest ik er wel weer voor. Ik heb lekker wat met de kinderen gespeelt. Ook ´s middags moest ik weer oppassen. Ik had al even ingepland dat ik ook wel even een siesta kon houden als de kinderen gingen slapen. Helaas was de tweeling het hier niet mee eens. Ze hadden geen zin om te slapen... Na een uur geklets en gespeel heb ik Andrea maar naar haar ouders bed gebracht. Toen konden ze wel slapen. ´S avonds hadden ze een feest in het Casino. Ik zou eerst ook mee, maar bij nader inzien kon ik maar beter m´n koffer uitpakken, huiswerk maken, etc. Later ben ik wel met Monica naar het plein gegaan, daar waren Samuel en de kids ook. Er was een soort van loterij. Maar helaas hadden ze niks gewonnen. Daarna nog ´even´ wat drinken, en dan is het al weer gauw laat.

Donderdag was Monica ook vrij. Ik ben nog wel naar mijn les toegegaan. M´n telefoon deed het niet meer, dus die hebben we naar de winkel teruggebracht. Daarna zijn we naar het nieuwe huis van Samuel en Monica gegaan. Ze weten nu hoe het er uit gaat zien. De volgende stap is dus beginnen met verbouwen. Het is een vrij oud, groothuis, en ze gaan een hele hoop veranderen. Ik denk dat het heel mooi gaat worden, maar ook dat het vrijlang gaat duren voordat ze klaar zijn. ´S avonds kwamen de drie koningen. Drie koningen is hier vergelijkbaar met Sinterklaas in NL. Donderdagavond was er een optocht met allerlei wagens. Waaronder ook een wagen voor elke koning. Ze gooien dan bergen met snoep naar de mensen. Veel -wat oudere- kinderen hebben dan ook een tas bij zich om zoveel mogelijk snoep te verzamelen. Ook volwassenen doen vrolijk mee. ´S avonds zetten de kinderen dan eten in drinken klaar voor de drie koningen, omdat ze zo hard moeten werken die nacht. De drie koningen (oftewel ouders) eten en drinken dat dan op en laten een berg met cadeautjes achter.

Gisterenochtend lagen er dus heel veel cadeautjes klaar. Antonio en Andrea helemaal enthousiast. Ook ik kreeg een cadeau, een mooie tas. In de loop van de dag komen er dan nog bekenden, waar de drie koningen ook cadeautjes hebben gebracht, voor Antonio en Andrea. We hebben gisterenmiddag bij Monica´s ouders gegeten. Daar stonden nog twee mooie fietsjes voor Antonio en Andrea klaar. Gisterenmiddag ben ik een kop koffie wezen drinken met Larissa, zodat we weer even bij konden kletsen. ´S avonds heb ik op de kinderen gepast.

Vandaag is de familie naar A Coruña, volgens mij omdat de uitverkoop begonnen is. Dus ik heb het rijk alleen vandaag. Iedereen nog een fijn weekend toegewenst!

Liefs Janneke

I´m coming home!

Hallo iedereen,

Update! Deze keer als het goed is wat korter dan de vorige. Afgelopen week was niet heel spannend, dus dat scheelt leeswerk voor jullie ;)

Afgelopen vrijdag had Andrea een dansuitvoering. Donderdag moesten ze dan ook extra oefenen. Anderhalf uur, arme kindertjes. Maargoed, vrijdagavond kwam dan het resultaat. Monica had tegen me gezegd dat Andrea ´s middags wel moest slapen, want anders zou ze ´s avonds moe zijn. Vooral Andrea houdt er niet meer zo van om ´s middags te slapen. Het duurt soms wel meer dan een half uur voordat ze slaapt. Toen Monica uit haar werk kwam, konden we met z´n allen naar de kapper. Antonio wilde ook graag geschminkt worden, toen hij hoorde dat Andrea een vlinder zou worden. Bij de kapper werd eerst Andrea´s haar, waar ze al niet zo veel van heeft, strak achterover en omhoog getrokken. Het werd aan alle kanten vast geplakt met haarlak en dergelijke. Toen werd het met een elastiek met nephaar tot een knotje omgetoverd. Daar kwam dan weer een gigantische roze strik in. Monica ging ondertussen naar huis om te douchen, want na de uitvoering ging ze nog uit eten. Andrea en Antonio gingen in de schmink, oftewel de make-up. En ik kon met de balarina en de tijger naar huis. We moesten er om 20.00 zijn, dus ik Antonio omkleden en proberen alles op tijd klaar te hebben. Later bleek dat het pas om 20.30 begon, en dat Monica dan ook niet van plan was om er ver vantevoren te zijn. Het wachten was dus op Monica.

Toen we aankwamen was de (normaalgesproken lege) parkeerplaats stampvol. Dus snel een parkeerplekje zoeken en naar binnen. Er waren ontzettend veel mensen. We konden er dan ook niet zoveel van zien. Het stelde ook niet heel veel voor, maar voor ouders is het natuurlijk leuk om je eigen kind te zien. En al die meisjes zijn natuurlijk al schattig. Het is ook wel leuk om te zien dat er zoveel drukte gemaakt wordt om die meisjes. Al die pakjes, en voor het volgende dansje weer allerlei andere pakjes...

Na de dansuitvoering en ´s avonds wat gegeten te hebben ben ik naar Katie gegaan. We wisten namelijk dat ik zaterdag niet uit zou kunnen gaan, omdat ik op moest passen. Dus toen hebben we samen nog even ons (voorlopig) laatste weekend hier gevierd. Zaterdagavond moest ik dus oppassen, omdat Samuel en Monica een feest hadden.

Zondagochtend kwamen de kinderen op een gegeven moment dan ook bij mijn bed. Ik dacht dat Samuel en Monica zo wel wakker zouden worden. Een tijdje later, na verschillende bezoekjes van de tweeling, ben ik toch maar uit bed gekomen. Flesjes klaarmaken, want ze hadden honger, ontbijten. Om een uur of elf ging ik douchen, onder het mom van: dan komen de ouders vast wel uit bed om naar de kinderen te kijken. Een uitgebreide douche later was nog steeds alleen de tweeling wakker. Toen kwam de oma om de tweeling mee te nemen en hoefde ik niet meer op ze te letten. Na nog een tijdje aangerommeld te hebben was het 13.00 geweest en ben ik gaan wandelen, inmiddels nog steeds geen teken van leven. Toen ik ruim een uur later weer terug kwam, waren ze gelukkig al even uit bed. ´S avonds een man, ´s ochtends een man´ kennen ze hier misschien niet..

´S middags ben ik met de Duitse meiden gaan lunchen. En daarna onze gebruikelijke kop koffie. Oftewel veel bijkletsen en lachen in ons voorlopig laatste weekend hier. Ik hoop dat de Duitse meiden weer fris en fruitig terug komen, want ze hebben het niet zo naar hun zin hier. We zullen zien wat het nieuwe jaar hun brengt.

Vandaagzijn wenaar een soort kerstuitvoering geweest van Antonio en Andrea. Het was in ´t Gallego, en ik kon er niet zoveel van zien. Het was een beetje hetzelfde verhaal als met de dansuitvoering: veel gedoe, met kostuums en dergelijke, maar het stelt niet zo veel voor. Het blijft natuurlijk leuk om die kindertjes te zien.

Morgen is alweer m´n laatste dagje van dit jaar hier. Voorlopig even m´n laatste les, en dat ik die andere meiden zie. En dan maar vast beginnen met inpakken. Ik hoop dat er ergens een weegschaal is, want anders moet ik het gewicht van m´n koffer gaan gokken.

Nou mensen, velen van jullie zal ik vast wel even zien als ik straks thuis kom. En anders: Feliz Navidad!

Liefs Janneke

Porto!

Hallo iedereen!

Ik was al eerder van plan om een blog te schrijven, maar m´n computer heeft zo haar mindere dagen. Gisteravond om tien uur heeft Samuel ´m helemaal schoon gemaakt met schroevendraaier en stofzuiger. Antonio en Andrea hebben geassisteerd. Ik heb een vrij oude computer en het probleem zat ´m waarschijnlijk in de hoeveelheid stof in de computer. Nu doet ´ie het in elk geval, dus nu kan ik eindelijk m´n blog schrijven.

Vorige week dinsdag en donderdag waren feestdagen. Veel mensen hadden daarom maandag of vrijdag ook vrij. De kinderen maandag en Monica vrijdag. Maandag was dus voor mij ook iets relaxter, omdat de kinderen niet naar school hoefden. Dinsdag was ik dus ook vrij. ´S middags heb ik nog even een kopje koffie gedronken met de Duitse au pairs. Voor hen is het zo goed als onmogelijk om een tripje te maken, omdat ze élk weekend moeten werken. Dat is dus behoorlijk frustrerend. Viveiro is best leuk, maar als je een jaar in Spanje hebt gewoond en alleen Viveiro hebt gezien... Zij konden dus helaas niet mee naar Porto. Later ben ik met Katie naar het busstation gegaan, om dat bustijden te checken. ´S avonds moest ik nog de het buskaartje van A Coruña-Porto kopen. Toen deed die site het natuurlijk niet.. Na tig keer proberen, met en zonder Monica, lukte het eindelijk om de kaartjes te kopen. Monica had het geld voorgeschoten, omdat m´n pinpas én m´n creditcard niet werkten.. Toen bleek dat we de kaartjes moesten uitprinten. Katie had hier al iets over gezegd, maar ze dacht datde code genoegwas. Monica zei echter dat het heel duidelijk was. Zonder kaartje kom je de bus niet in. Toen moest ze dus een vriend opbellen om te vragen of hij het voor ons uit kon printen. Hij moest naar z´n kantoor om te kunnen printen. En dat inmiddels allemaal rond een uur of half elf ´s avonds. Ik schaamde me natuurlijk dood dat iemand anders mijn zaakjes op moest knappen. Monica had ondertussen de kinderen nog om zich heen te jengelen.. Nouja, uiteindelijk was het allemaal weer gelukt. Maarja, een beetje een valse start van ons tripje.

Woensdagochtend ging om 5.30 de wekker. We moesten met de bus van 6.50 naar Coruña en we moesten lopen naar de bus. Er was bijna niemand in de bus, dus we probeerden maar weer verder te slapen. Om 9.20 waren we in Coruña, de bus doet er namelijk twee keer zo lang over als een auto.. Na een kopje koffie vertrok om 10.00 de bus naar Porto. Na vijf lange uren gevuld met muziek luisteren, slapen en kletsen kwamen we dan eindelijk aan in Porto. Katie had het hostel geregeld. Ik had dus ook geen idee waar het was. Na een tijdje zoeken met een vage routebeschrijving op Katie´s blackberry , stonden we opeens voor het hostel. Middenin het oude centrum van Porto. Inchecken, kamer bekijken en tassen dumpen. We betaalden €39 voor drie nachten. Het was schoon, we kregen ontbijt enwe konden de computers gebruiken. Dikke prima dus. We moesten wel onze kamer delen. Eerst met twee Duitse meiden en later met twee Amerikanen. Er waren heel veel Amerikanen die in Spanje wonen en daar engels les geven. Hetzelfde als wat Katie en Sarah doen. Ook waren er Spanjaarden, Duitsers en allerlei onbekende nationaliteiten. Nadat we ons een beetje gesettled hadden, zijn we door de stad gaan wandelen. Er zijn ontzettend veel toeristen in Porto. Dat zorgt er dan ook voor dat Portugezen, in tegenstelling tot Spanjaarden, wél engels spreken. We zaten wel eens wat in dubio of we nu Spaans of Engels moesten spreken, maar het Engels won uiteindelijk. We hebben dus ontzettend veel van het oude stadscentrum met al haar kerken en oude gebouwen gezien de eerste dag. Daaran zijn we een typisch Porto´s sandwich gaan eten, met allerlei soorten vlees, kaas en ei gedoopt in een speciale saus. Heel apart, maar wel erg lekker.

Donderdagochtend kwam Sarah aan met de nachtbus vanuit Madrid. Ze kon nog niet inchecken, dus ze moest haar spullen even ergens anders dumpen. We hebben weer wat door de stad rondgelopen, omdat Sarah nog niks had gezien. Toen zijn we met een heel ouderwets toeristisch trammetje langs de rivier naar de oceaan gereden. Erg indrukwekkend. We zijn daar een tijdje gebleven en hebben daar ook gegeten. Later weer met het trammetje terug. De andere meiden waren erg moe, dus moesten relaxen. Toen ben ik maar even naar de winkelstraat gegaan en heb een paar goedkope sneakers gekocht, en nog wat winkels bekeken. De zool van één van m´n schoenen liet namelijk los, dus ik had wat anders nodig. ´S avonds hebben we weer ergens wat gegeten en zijn we nog her en der wat wezen drinken.

Vrijdag zijn we naar een andere winkelstraat geweest. Die meiden moeten namelijk allemaal kerstcadeaus kopen voor als ze naar huis gaan met kerst. We hebben een kopje koffie gedronken in een heel oud en een vrij luxe restaurant-café. Daarna zijn we naar een van de schaarse supermarkten in het centrum van Porto gegaan en hebben wat eten gekocht, zodat we konden koken in het hostel. ´S middags hebben we een wijntour gedaan. Van de beroemde Port, bij Sandeman. We kregen eerst een rondleiding, in het Spaans, door de oude wijnmakerij. Daarna konden we twee soorten Port proeven, witte en rode. Erg lekker, maar wel zoet. We zijn terug gelopen over één van de beroemde hoge bruggen. En zo hebben we weer wat rondgelopen. Voor €8 konden we avondeten in het hostel. Erg leuk, met alle andere gasten. ´S avonds kregen we een klein drankje. Zodat iedereen daarna met elkaar uit kan gaan. Dat was ook weer erg gezellig. Je leert zoveel leuke mensen van over de hele wereld kennen. Het was alleen vrij lasig als iemand ons vroeg: ´Where are you from?´. Ehmm... Eentje uit Chicago, eentje uit London en eentje uit Nederland. Oja, en we wonen in Spanje. Twee leraressen die al Spaans spreken en één au pair die druk bezig is Spaans te leren. Een bond gezelschap dus.

Zaterdag moesten we om 13.00 weer terug met de bus naar Coruña. Na zes uren waren we daar dan eindelijk. We konden niet in een dag terug van Porto naar Viveiro, dus we moesten overnachten in Coruña. We moesten nog op zoek naar de flat van Samuel en Monica. Gelukkig was die vrij dichtbij en liepen we in een keer goed. Toen maar op zoek naar een supermarkt om wat eten te kopen. ´S avonds gezellig met elkaar koken, eten en napraten.

Zondag gingen we met de bus van 11.30 naar Viveiro. Ik had afgesproken te gaan eten met de Duitse meiden toen ik weer terug was. Ze wilden naar de Chinees in Viveiro. Ik had al van Sarah gehoord dat ´ie heel slecht was, maar vooruit. We waren de enigen, het was koud binnen en de beste man sprak nog slechter Spaans dan die andere Duitse meiden. Misschien had hij hetzelfde niveau als ik. Mijn eten was vrij goed, maar dat van de andere meiden was verschrikkelijk. Dat was dus de eerste en laatste keer bij de Chinees.

Verder ging de afgelopen week prima, geen gekke dingen tot nu toe. Het is alweer donderdag, dat betekent dat ik over een week alweer naar huis ga voor kerst. Een hele gekke gedachte. Straks m´n laatste weekend hier, voor twee weken. Ik heb natuurlijk ook wel zin om naar huis te gaan in iedereen weer te zien.

Liefs!

Santiago de Compostela

Hallo iedereen,

Er is alweer een weekje voorbij, dus hoog tijd voor een update. Alles gaat hier nog steeds goed. Het Spaans blijft moeilijk, maar het gaat steeds beter. Ook met de familie gaat alles nog steeds goed.

Afgelopen vrijdag zijn we uit eten geweest in een restaurantje hier. Dit keer met de ouders en een oom van Monica. We gaan bijna elke vrijdag uit eten, erg leuk. Het is hier heel normaal om regelmatig uit eten te gaan of wat te gaan drinken in een café. Het is hier volgens mij dan ook wel aardig goedkoper. Tijdens mijn lessen hadden we het over de vrijetijdsbesteding van Spanjaarden. Ze houden niet van dure vakanties ver weg, maar gaan liever regelmatig met hun familie en vrienden wat eten of drinken. Familie is hier heel belangrijk. Wat ik wel mooi vind om te zien. Dat heeft ook wel weer als nadeel dat iedereen zich overal mee bemoeit. Dat zijn echt van die typische cultuurverschillen die ikhier tegenkom. Daarna ben ik nog even iets gaan drinken met Katie, de Amerikaanse. We hadden elkaar alweer eventjes niet gezien, dus dat was wel weer gezellig.

Zaterdag ging de familie naar A Coruña, ik ging deze keer niet mee. We zouden dan met z´n vijven in de auto moeten zitten. Dat betekent dat iemand zichzelf tussen de beide kinderzitjes in moet klemmen. Dat zit niet erg comfortabel. Ik blijf dan liever hier, zodat ik wat kan doen met m´n vriendinnen hier. Ik gun de familie ook wel wat tijd met elkaar. Ik ben er namelijk altijd, ik kan me voorstellen dat dat niet altijd geweldig is voor bijv. Samuel. Ook al moet ik zeggen dat ze daar nooit ietsover laten merken. Zaterdagavond ben ik naar Katie gegaan. Later kwamen Larissa en Marie daar ook. We zijn dus met z´n vieren uit geweest. Het was weer erg gezellig.

Zondag ben ik dan eindelijk naar Santiago geweest. Het stond al een tijdje op m´n verlanglijstje om daar heen te gaan. De familie had me gewaarschuwd dat ze eerst naar het ziekenhuis zouden gaan. Een oom van Monica ligt daar namelijk in het ziekenhuis. Zijn vrouw blijft volgens mij bij hem. Ze hebben ook een dochter, van een jaar of 25 denk ik. De afgelopen weken kwam ze al behoorlijk vaak bij ons eten, omdat haar moeder er niet was. Voor mij een behoorlijke cultuurschok. Iemand van die leeftijd die niet voor zichzelf kan koken. Ze koken hier wel behoorlijk uitgebreid, dus het is niet zo makkelijk als in NL. Het is hier ook heel normaal om zo lang bij je ouders te blijven wonen. Ze heeft ook een auto en een rijbewijs, maar ze durft niet te rijden. En haar vriend durft alleen in Viveiro te rijden. Zij is dus afhankelijk van iemand anders, als ze haar vader wil bezoeken. Het openbaar vervoer is hier namelijk ontzettend slecht. Dus Monica, de kids en ik in een auto, en Samuel, Monica´s ouders en Monica´s nicht in de auto van Monica´s ouders. We gingen eerst ergens wat eten. Daarna gingen we naar hetziekenhuis. Iedereen ging om de beurt bij Monica´s oom op bezoek. Dus ik zat daar best een tijdje te wachten, wat natuurlijk niet erg was, omdat ik best wel snap dat ze hem allemaal willen zien. Daarna gingen we naar Samuel´s broer, die woont in Santiago. Hij heeft twee kindertjes van Antonio en Andrea´s leeftijd. Daarna gingen we dan eindelijk naar het oude centrum van Santiago. Echt heel mooi. Er is een heel duidelijk scheiding tussen het oude en het nieuwe gedeelte. Het oude gedeelte is helemaal van steen. Veel oude gebouwen, universiteiten en natuurlijk de kathedraal. Santiago is een echte studentenstad. Samuel heeft daar zes jaar gewoond, toen hij studeerde. Hij kent de stad dus behoorlijk goed. De kathedraal is geweldig groot en mooi. De overblijfselen van een van de apostelen liggen daar. Van binnen is er heel veel goud. Monica vertelde dat ´s zomers de mensen op het plein gaan liggen om naar de kathedraal te kunnen kijken. Maarja, het was nu zo regenachtig en koud.. Misschien moet ik in de zomer nog maar een keertje terugkomen. Op dat plein had je aan één kant dus de kathedraal, aan een kant het universiteits gebouw, aan een kant een overheidsgebouw en aan een kant het hotel waar de koninklijke familie logeert, als ze Santiago bezoeken. Al met al een erg indrukwekkende stad dus. Er waren ook erg veel van die toeristische winkeltjes met t-shirts, souvenirs en dergelijke. Daarna gingen we weer terug naar het ziekenhuis om Monica´s ouders en nicht op te halen, en we konden weer met twee auto´s terug.

Gisteren waren de kinderen vrij, omdat vandaag en donderdag feestdagen zijn. Dit jaar valt het dus vrij beroerd, daarom zijn veel mensen op maandag of vrijdag ook vrij. Monica is dus op vrijdag vrij. Katie zou alleen op woensdag moeten werken. Op haar werk zeiden ze dus dat ze maar beter een tripje kon gaan maken,want het was niet nodig dat ze die ene dag kwam werken. Ze vertelde me dus dat ze naar Porto, Portugal, zou gaan. Toen gingen er bij mij ook wat lampjes branden: Monica is vrijdag vrij, dus ik kan zowiezo van donderdag tot zondag weg. Na even overleggen met Monica kan ik dus mee naar Porto! Morgenochtend vroeg vertrekken we dus eerst naar A Coruña, en daar vandaan naar Porto. Zaterdag gaan we dan weer terug naar A Coruña, zodat we zondag weer terug naar Viveiro kunnen. Ik heb er echt zin in! M´n eerste tripje hier. Ik ben blij dat Katie al heel goed Spaans spreekt, dan kan zij ons overal wat doorheen leiden.

Nou, dat is wel weer genoeg voor nu, dacht ik zo. De volgende keer ongetwijfeld meer over Porto!

Liefs