Hallo iedereen,

Hetis weer hoog tijd voor een update uit Spanje, dacht ik zo. Vorige week zondag was Monica met Samuel mee gegaan naar Frankrijk. Zondagavond kwam abuela (oma) dus met de kinderen thuis. Ze is blijven slapen. De kinderen hoefden maandag niet naar school, dus ik kon ook wat langer in bed blijven liggen. Volgens mij vind abuela het fijn om voor de kinderen te zorgen, dus daar had ik ´s ochtends even vrij van. Zelf ´moest´ ik wel naar school. Ook Maria José, de schoonmaakster, kwam gewoon om te werken. ´s Middags had ik wel de zorg over de kinderen en ging abuela een paar uur naar huis, omdat dit mijn normale werktijden zijn. Om een uur of zes zou ze weer terug komen, maar ze stond al wat eerder voor de deur. Maandagavond is ze dan ook weer blijven slapen. Dinsdag hadden ik en Maria José vrij. Ik wist alleen niet zeker of ik echt een vrije dag had. Eerst ging ik er vanuit dat ik ´s middags gewoon weer op de kinderen zou passen. Abuela bleef gewoon, dus toen kreeg ik wel een vermoeden dat ik niet hoefde te ´werken´. Maarja ik vond het ook een beetje raar omdat te vragen. Larissa belde me op, en vroeg ik of met haar een kop koffie kwam drinken. Toen heb ik aan abuela gevraagd of zij op de kinderen zou passen, en of ik een kop koffie kon drinken. Dit was natuurlijk wel goed. Het leuke aan een kopje koffie drinken in Spanje is, dat je voor €1,10 een lekkere kop koffie krijgt met een stukje cake. En rond een uur of zes komen de pinchos. Dan komt er om de zoveel tijd een ober langs met een schaal met hapjes. Heerlijk. De café´s en restaurants zijn dus wel open, maar alle winkels zijn gesloten. Ik had helaas dus geen aerobics dinsdag.

Dinsdag, 1 nov,was dus de dag van de ´doden´. Mensen gaan dan naar de graven en maken die schoon en zetten nieuwe bloemen bij. Ik zag dan ook overal mensen met bloemen. In Nederland gedenken we ook de doden van het afgelopen jaar tijdens de laatste zondag van het kerkelijk jaar. Hier is het wel wat meer. Alle overledenen worden herdacht, en de mensen spenderen echt tijd om bij de graven langs te gaan en ze op te knappen.

´s Avonds rond een uur of half tien kwamen Samuel en Monica weer thuis. Woensdag was alles dus weer normaal. De kinderen ´s middags naar zwemles en Andrea daarna gelijk door naar dansles. Toen ik de kinderen naar zwemles had gebracht, was ik alleen thuis. De bel van de deur van de flat ging. Dus ik drukte op het knopje dat de deur open zou gaan. Er hangt hier een soort telefoon, zodat je kunt vragen wie er beneden aan de deur staat. De telefoon maakt alleen een verschrikkelijk geluid, dus ik probeer nooit een gesprek aan te knopen met degene die binnen wil komen. Meestal is het wel goed, en dan zie ik vanzelf wel welk familielid/vriend er voor de deur staat. Toen ging hier boven de deurbel. Dus ik doe open, en dan staat daar een politieman met z´n formulieren. Oei. Het eerste wat door me heen schoot: ik weet zeker dat ik de auto goed heb geparkeerd, dit keer. De brave man stak van wal in het Spaans. Hij was vrij rustig dus ik had wel door dat het niet om iets ernstigs ging. Ik probeerde hem zo snel mogelijk maar duidelijk te maken dat ik geen Spaanse was. Ik dacht: dan komt ´ie morgen of vanavond wel terug. Helaas gaf de beste man niet op. Ik weet niet precies wat hij allemaal vroeg, maar hij vroeg naar de ´presidente´ van iets. Ik dacht aan Samuel, omdat hij een bedrijf heeft. Misschien hadden ze wel te veel gevist. De politieman vroeg met wie ik hier woonde. Monica Fernandez en Samuel.. (wat was z´n achternaam ook alweer, Regal toch?). Ik dacht eerst namelijk dat Fernandez Samuel´s achternaam was omdat Monica Fernandez Chao heet. Later kwam ik er wel achter dat de kinderen Regal van hun achternaam heten.. Maarja, dat is wel een beetje genant als je niet zeker weet hoe de mensen heten bij wie je al twee maanden in huis woont. Goed de politieman wilde dat ik z´n telefoonnummer opschreef, en dan moesten ze terug bellen. Ik dacht eerst dat hij hun telefoonnummers wilde, wat mij wat logischer leek.

Toen we ´s avonds bij het Casino vandaan kwamen vertelde ik Monica dat de politie was geweest, ik was het alweer bijna vergeten. Niet veel later kwam Samuel ook thuis, en ik gaf ze het briefje met het telefoonnummer. Samuel dacht eerst dat het een grap was. Ik moest er zelf ook wel om lachen, maar het was echt waar. Samuel toetste het nummer in, nog steeds niet zeker van wie hij aan de telefoon zou krijgen. Samuel praatte even met de politie, en toen bleek het voor Monica te zijn. Samuel natuurlijk lachen dat het voor Monica was. Monica is namelijk een soort van ´presidente´ van de flat. Iedereen betaalt maandelijks een bedrag, en daarvan betalen ze kapotte lampen in de galerij, en dat soort dingen. Monica controleert dan of iedereen wel betaald heeft, etc. Monica is dus niet officieel de ´president´. Ze praatte heel lang met de politie. Ondertussen wilden de kinderen weten wat mama aan het doen was. Samuel vertelde dat ze met de politie praatte. Wij moesten er wel om lachen, maar de kinderen waren wat verward. ´Moet mama naar de gevangenis?´. Monica was er niet zo blij mee. Straks vertellen de kinderen op school dat mama problemen heeft met de politie, en dan is het nog waar ook.. Uiteindelijk bleek dat het bedrijf op de begane grond waterschade had, door water van de flat.

Donderdag was weer een gewone dag. Toen Monica ´s avonds naar huis kwam van haar werk, vroeg ze of ik de kinderen klaar kon maken en naar beneden brengen. Ze zou dan namelijk gelijk met de kinderen naar beba, de andere oma, gaan, die is namelijk ziek. Toen we beneden in de hal kwamen, stond een jongen te praten met de politie. Hij herkende mij, en vroeg of Monica ook thuis was. Ik zei dat Monica eraan kwam, maar dat begrijp hij niet helemaal. Hij vroeg naar Samuel, die zat inmiddels in Engeland. Na een paar minuutjes kwam Monica eraan. Zij kon dus het gesprek met de politieman voortzetten.

Vrijdag moest ik de kinderen naar school brengen. Andrea had ´s middags weer dansles. Zaterdag gingen we naar A Coruña. We zijn eerst naar het centrum geweest en naar een hele hoop kinderkledingwinkels. Ik blijf me verbazen over al die ´mooie´ kleertjes. Prijzen van 50/60/70/80 euro zijn heel normaal. Ik zag zelfs een jurkje van €115. Zo´n kindje kan dat dan een jaartje dragen, hooguit. Uiteindelijk gingen we dan ook weer terug naar de eerste winkel om daar twee jasjes voor Antonio en Andrea te bestellen. Waarschijnlijkomdat ze nog niet genoeg jassen hebben. ´s Middags gingen we eten in een winkelcentrum. We gingen naar een restaurant waar je voor tien euro alles kunt eten wat je wilt. Het was nog echt goed eten ook. Allerlei soorten eten, vlees, vis, groenten, alles. Ook het desert was behoorlijk luxe. We hebben ons daar dan ook helemaal vol gegeten. Monica en ik wilden vanalles wel proberen. Alleen het drinken hoefde je apart te betalen.

Daarna gingen we naar Marineda City, het grootste winkelcentrum van A Coruña. Ik heb behoorlijk goedkoop van alles ingeslagen, pyama, warme truien, schoenen, pantoffels, ondergoed, vanalles. Heel fijn, want heel veel dingen had ik echt nodig, maar nu kan ik dus weer even vooruit. We hebben nog een hotdog gegeten in de Ikea. Het zal wel aan mij liggen, maar ik snap niet helemaal waarom ze zo geweldig schijnen te zijn. Goed te doen, maar om daarvoor de hele Ikea te doorkruisen.. ´s Avonds gingen we naar de flat van Samuel en Monica in A Coruña. Ik was er nog nooit geweest, maar het is best een hele mooie flat. Als ik met de andere meiden een keer naar A Coruña ga, mogen we daar slapen. De volgende dag zijn we nog naar het stadshuis geweest, en heeft Monica me wat van A Coruña laten zien. Een erg mooie stad. Maar we moesten weer optijd terug want ik ging lunchen met de andere meiden. En Monica werd al opgebeld door haar moeder, wanneer zij nou kwamen voor de lunch.

Zondagavond laat kwam Samuel weer thuis uit Engeland. Eerst was er nog wat stress, omdat hij de taxi niet kon bereiken. Monica zou dan naar A Coruña moeten om Samuel op te halen. Gelukkig kon hij toch nog de taxi te pakken krijgen.

Vandaag had ik m´n tweede Spaanse toets. Gisteren had ik vrij veel geleerd, anders had ik gisteren wel een blog geschreven, maar ik kwam er niet aan toe. Gelukkig heeft het leren z´n vruchten afgeworpen, ik had een 9,5! Dat geeft mijn zelfvertrouwen wat betreft het Spaans wel weer even een boost! Ik ben nu klaar met m´n eerste leerboek. Officieel heb ik nu niveau A1, voor degenen die dat wat zegt.

Dit is wel weer genoeg update voor nu, de volgende keer zal ik proberen minder mee te maken, of eerder m´n blog bij te werken!

Liefs Janneke