Weekend in Viveiro

Hola iedereen,

Mijn eerste volledige weekend in Viveiro zit er bijna op. Lekker hoor, uitslapen enzo.. Weekend betekent voor mij dat Monica en Samuel ook thuis zijn, en dat zij voor de kids zorgen. Ik hoef ´s ochtends dus niet uit bed te komen als de kinderen al wakker zijn, maar wanneer ik zelf wakker word. Gisteren kwam ik om half elf uit bed, voor mij heel laat want ik ben op zaterdag bakkerstijden gewend, en Monica was verbaasd dat ik al zo vroeg uit bed was, haha. Vanmorgen werd ik pas om elf uur wakker, dus ik begin het al te leren.

Gisteren zijn we eerst naar een soort monument van de oude kolen-werkzaamheden geweest. De plek waar vroeger de steenkool op de boot werd geladen. Vanaf daar kon je heel mooi de verschillende delen van Viveiro zien, echt heel leuk. Bovendienzijn de oceaan en de kust natuurlijk ook prachtig. Daarna zijn we naar de hoogste berg hier gereden. Helaas regende het en was het koud, dus voor Antonio en Andrea was het niet leuk om uit de auto te stappen. Alleen ik ben even uit de auto geweest, om over Viveiro uit te kijken. Dat was natuurlijk ook prachtig. Bovenop die berg was ook een soort kerkje/kapelletje. ´s Avonds wordt die verlicht en kun je dat vanaf overal in Viveiro zien. Daarna zijn we naar Samuels moeder gegaan. Zij heeft een vrij groot huis, met tuin, dus dat is vooral voor de kinderen heerlijk. Ook woont ze een paar meter bij het strand vandaan. ´s Avonds hebben we nog wat boodschappen gedaan en Madagaskar 2 gehuurd.

Vandaag zijn we naar Monica´souders geweest. Als ik het goed begreep was er een soort van Katoliek feest. Er was een soort van optocht, en er werden allerlei schoten gelost. We zijn even naar de kerk geweest. Ik voelde me echt een toerist daar, want opeens begon iedereen kruisjes te slaan. Ik verstond er natuurlijk ook niks van. Het was opzich wel leuk om een keertje te zien. Daarna gingen we naar een soort grasveldje. Daar was een podium met een band, een springkussen en wat bars. Toen we daar even geweest waren, gingen we weer naar Monica´s ouders. Inmiddels waren daar ook een heleboel andere mensen, allemaal familie. Een grote tafel, lekker druk dus. Antonio en Andrea hipten van de ene schoot naar de andere. Om een uur of 15.00 begonnen we met de lunch. Er kwamen allerlei visgerechten op tafel. Dus ik tevreden met mezelf dat ik alles geprobeerd had. En dan komt nog eens de (varkens)vlees ronde. Een gigantische pan, met een geweldig groot stuk varken erin. Het is hier trouwens normaal om een complete varkenspoot in huis te hebben. Ze doen dan zout op het vlees, zodat je het zo kunt eten, zonder het te koken. Geef mij maar vis. Er waren natuurlijk ook nog allerlei andere stukken vlees, aardappels en sla. Alles wordt hier volgens mij bereid met (rauwe) ui en knoflook. Dus na het eten heb ik altijd nog een smaak in m´n mond. Als je dus de vlees ronde gehad hebt, krijg je het desert. Inmiddels ben je dan wel een paar uur verder. Dat bestaat uit cake, soort bladerdeeg met appel en een gigantische taart. Na een stukje cake en het appelding, heb ik de taart maar overgeslagen. Ik denk dat we rond 19.00 klaar waren met de ´lunch´.

Aangezien de hele middag zitten en eten over het algemeen niet erg gezond is, was ik blij dat Monica me meenam om te gaan wandelen. We zijn over een pad gelopen langs de ´rivier´, een soort uitloper van de baai waaraan Viveiro ligt. Natuurlijk kwamen we een paar keer bekenden tegen, en liepen we de nodige vertraging op. Ik ben al aan heel veel mensen voorgesteld, maar ik weet nog maar van een paar de naam.

Morgen moeten de kinderen voor het eerst weer naar school. De eerste week is dat van 10.00 tot 13.00. Volgende week van 10.00 tot 14.00. En vanaf de week daarop de normale tijd: 9.00-15.00. Zo zal ik langzaam maar zeker ook m´n eigen ritme hier kunnen vinden. Ik wil hier wat kleren en schoenen gaan kopen, want ik moet een hele nieuwe inboedel opbouwen (hé, wat jammer nou..) En ik moet eens eventjes gaan uitvinden wat voor sporten ik hier wil gaan doen. Larissa, de andere au pair, is terug van vakantie. Binnenkort kan ik haar dus ook gaan ontmoeten. En ik geloof dat de andere au pair ook bijna komt. Dan zijn we met drie au pairs in Viveiro.Ze wonen helaas welin een ander deel van Viveiro.

Ik merk dat ik wel wat meer moeite heb met de grammatica, dus vergeef me als er foutjes zijn!

Liefs Janneke

Hola!

Hallo iedereen,

Er is zoveel te vertellen, ik weet niet waar ik beginnen moet. Goed, vanmorgen ging ik met de tweeling naar het strand. Van Monica had ik begrepen dat het vandaag weer mooi weer zou worden, maar dat was niet helemaal waar, of ik heb het verkeerd begrepen.. Het was wel warm, alleen de zon scheen niet. De kids hebben allebei een rugtas met spulletjes voor op het strand, emmertjes, schepjes, een zandauto, enz. Het ziet er altijd wel leuk uit, zo´n kindje met zo´n grote rugtas. Gelukkig is de tas niet zwaar. Meestal krijg ik ´m trouwens op de terugweg.. Ze vinden het dus heerlijk om daarmee in het zand te spelen. Jammergenoeg gingen ze een zandgevecht houden, dus ze zaten van top tot teen onder het zand. Op het strand zijn koude douches en voetkranen. Eerst mochten ze niet van mij, omdat ik dacht dat als het zand droog zou zijn, ik het zo van ze af zou kunnen kloppen. Bovendien krijgen ze zelf de kraan toch niet aan. Maar ze waren met geen mogelijkheid enigszins schoon te krijgen en wilden zo graag onder die douche, dat ik weer eens zwichtte.. Helaas was de douche wel heel koud, en stonden ze daar ook niet lang onder. Daar sta je dan met twee natte, koude, vieze kindjes. Maar snel afdrogen, kleren aan en naar huis. Eenmaal thuis, snel in bad. Zelfs daar bleek het zand nog moeilijk te verwijderen. Gelukkig lukte het en had ik, voor mama thuis kwam, twee schone aangeklede kindjes.

Vanmiddag gingen de kinderen eerst naar bed. Dwz Antonio ging naar bed, en Andrea dacht een soort van buikpijn te hebben en wilde bij mij slapen. Vooruit dan maar, Andrea op de bank met een dekentje, en ik met m´n kinderboek Spaans-Engels woordjes leren. Toen ik bijna in slaap viel, heb ik toch maar eerst het fruitsapje voor de kids gemaakt. Na ruim een uur slapen, maakte ik eerst Antonio maar wakker. Daarna Andrea, maar die wilde volgens mij graag verder slapen. Naja, dan maar wat op de bank tv kijken, en hopen dat ze op een gegeven moment haar ogen openhoudt. Want het volgende probleem is dan altijd: het fruitsapje. Andrea drinkt het vaak redelijk snel op, maar met Antonio is het een drama. De eerste twee keren was het zelfs oorlog. Antonio maar huilen, en ik maar proberen streng te zijn. Nu gaat het redelijk goed. Ik moet alleen zorgen dat hij afgeleid is (tv) en heel veel geduld hebben. Als ik continu het glas met een rietje onder z´n neus houd, en hem zo af en toe push tot drinken, denk ik dat hij het in twintig minuten op heeft. Het belangrijkste is dat het voor half zes is. Dan komt Monica´s moeder, haha. Zij laat me graag zien hoe ik de kinderen op zou moeten voeden. Dat is ook wel logisch als er een meisje uit het buitenland komt om even je kleinkinderen op te voeden. Monica had me al verteld dat haar moeder geen fan is van de au pairs. Zowiezo valt het me op dat veel meer mensen zich bemoeien met de opvoeding van de kinderen. Als Monica de kinderen corrigeerd in het bijzijn van anderen, dan is er vaak wel een familielid die het daarna nog eventjes over doet.

Toen Monica thuis kwam, zijn we naar Samuels moeder gegaan. Ik moest rijden.. Wat een ramp in het begin. Ik reed in de auto van Samuel, de vorige keer heb ik in Monica´s auto gereden. Het is een vrij luxe, grote auto. Maar ik dacht dat het wel makkelijk voor mij zou zijn, omdat hij lijkt op mijn vroegere lesauto. Helaas bleek dat op het eerste drukke helingproof kruispunt niet zo te zijn. Ik denk dat die auto wel vijf keer is afgeslagen.. Maargoed, ik moest dus behoorlijk wennen aan de koppeling, en later ging het al een stuk beter. Verder is het verkeer hier behoorlijk hectisch. Alles is heel smal en iedereen parkeert langs de weg, dus daar heb je ook nog mee te maken. Verder is er heel veel eenrichtingsverkeer. Ik ben ook even naar de school gereden. We moesten door een smal oplopend straatje.. Toen reed ik ook nog iets te ver door, waardoor ik een stukje achteruit moest, en dan tegen een behoorlijk steile helling op een bocht maken. OMG dat was niet leuk, al dat verkeer om me heen. En dan Monica enigszins zenuwachtig.. Maargoed, het is me gelukt. Het grote verschil met Nederland, is dat je al die hellingen hebt. Steil omhoog of naar beneden, dat is erg wennen voor mij.. Het parkeren is echt een ramp. Ik denk echt dat ze hier een paar grote parkeergarages moeten bouwen, of gratis fietsen moeten gaan uitdelen ofzo..

Goed, zo is het wel weer genoeg voor vandaag. Ik heb nu eindelijk m´n eigen computer, dus misschien morgen meer.

Liefs Janneke

Maandag in Viveiro

Hallo iedereen,

Vandaag hoop ik een iets uitgebreider verhaal te vertellen. Deze week moeten Monica en Samuel alweer aan het werk, maar Antonio en Andrea hoeven nog niet naar school. Monica ging vanmorgen om 8uur weg. Om kwart voor achtwerd Andrea wakker en Monica bracht haar naar mij toe. Andrea kwam gezellig bij me liggen en viel al snel weer in slaap. Rond een uur of kwart over negen was Antonio ook wakker en durfde ook bij mij te komen. Inmiddels was de schoonmaakster al druk aan het werk. Toen wij ook maar eens uit bed kwamen heb ik de flesjes klaargemaakt voor de tweeling. Ik heb toen zelf ook maar eens wat boterhammetjes opgescharreld. Na het eten heb ik de tweeling aangekleed. Toen ze met grof geweld hun eigen babyfoto´s hadden bekeken, gingen we naar het strand. Het was mooi weer vandaag, lekker zonnetje erbij. Het is misschien honderd meter lopen naar het strand, heerlijk dus!

Rond een uur of één gingen we terug naar huis. Om half twee/twee uur, lunchtijd hier, kwamen Monica en Samuel thuis. We aten een soort pasta die de huishoudster klaargemaakt had. Na het eten heb ik de kinderen naar bed gebracht voor hun siesta. Zelf zou ik woordjes gaan leren uit een van de Spaans-Engelse kinderboeken van de tweeling. Helaas hield ik dat niet lang vol, en heb ik zelf ook even toegegeven aan een siesta.

Toen ik wakker werd heb ik snel de kinderen uit bed gehaald en aangekleed. Ik heb geprobeerd een fruitsapje klaar te maken voor de tweeling, maar dat ging ook niet helemaal soepel. Rond half zes kwam Monica´s moeder. Zij heeft mn fruitdrankje bij de kids naar binnen geperst, dat scheelde mij een hoop ellende. Ondertussen kon ik de boel wat overzien en het een en ander opruimen. Om een uur of zes ging oma even weg met de kids (boodschappen?). Rond half zeven kwamen ze terug, tegelijk met Monica. In Nederland zou dit wel etenstijd zijn, maar hier begint de dag dan zo ongeveer.

We gingen naar het centrum van Viveiro om een mobiele telefoon voor mij te kopen. Ook hebben we de schoolboeken voor de tweeling opgehaald (vier tassen, 350 euro, voor twee kinderen van drie jaar!). We hebben een soort koeken gekocht bij de bakker, en ergens wat blousjes voor de tweeling gehaald. We zijn ook naar de lerares Spaans geweest om afspraken te maken voor mijn lessen. Ze heeft nu nog twee weken vakantie, maar dan kan ik beginnen.Al deze boodschapjesdoen duurde ontzettend lang, omdat de tweeling, vooral Antonio, heel langzaam lopen.Antonio ziet alles en is een beetje een dromer.Ook komen we overal bekenden tegen, dwz familie en anders is het 'like family'. Toen we terug gingen moest ik voor het eerst rijden, natuurlijk ook wel spannend. Vooral het parkeren hier wordt nog moeilijk. Overal staat het vol met auto´s, niemand heeft hier een garage volgens mij.

We kwamen om een uur of tien thuis. Samuel was met het eten bezig. We hebben de tweeling gewassen. Die waren ontzettend druk omdat ze vanmiddag wat te lang geslapen hadden (oeps..). Daarna hebben we gegeten, half elf denk ik, een soort van aardappelomelet met een schaal met ui, tomaatjes, kaas en een soort spek. Monica heeft net de kinderen naar bed gebracht, en ze zei dat ik klaar was voor vandaag. Ik dacht: netjes, zo na het eten, maar toen zag ik dat het al bijna elf uur was. Het hele dagritme is hier dus heel anders.

Tussen de tweeling en mij gaat het heel goed. Andrea is echt een schatje, ze wil me van alles vertellen, alleen wel in het Spaans. Dan kijkt ze me heel serieus aan. Antonio is als een clowntje. Hij lacht zo schattig, dat als hij wat verkeerd doet en hij lacht een keer, niemand meer boos is. Hij vreet dan ook van alles uit. Ik dacht eerst dat hij mij wilde testen, maar bij zn eigen ouders is het precies hetzelfde.

Het hele leefritme is hier ook heel anders. Alles is een stuk later. Ook de winkels zijn op maandagavond nog gewoon open. De mensen kennen hier bijvoorbeeld ook geen koffietijd. Ik heb er nog niet echt moeite mee om me aan te passen, dus dat is wel een goed teken.

Zo dat was wel weer genoeg leesvoer voor vandaag,

Liefs,

Janneke

Viveiro!

Hallo iedereen,

Hier benik dan, in Spanje! Iedereen hier slaapt al, alleen ik ben nog volop bezig, omdat ik eindelijk een computer tot m´n beschikking heb.

Gisterenmiddag kwam ik aan het het vliegveld van La Coruña. Monica (de moeder van het gezin) zei al dat het maar een klein vliegveld was, en dat we elkaar wel zouden herkennen. Toen ik daar aankwam werd ik enthousiast begroet door een familie. Ik liet het wat over me heen komen, en lette niet goed op. Toen kwam Monica erbij staan! Ik was dus bijna met de verkeerde familie meegegaan, haha!

We hebben op het vliegveld wat gegeten, en zijn daarna naar Monica´s schoonmoeder, Samuel´s moeder, gegaan. Daar was de tweeling, Antonio en Andrea,ook. Ik werd door iedereen heel aardig begroet. Alleen de kinderen waren natuurlijk niet zo enthousiast. Na een uurtje waren ze al aardig aan me gewend. Andrea en ik zijn intussen dikke maatjes. Antonio is iets minder makkelijk, een echt boefje. Hij is me zo af en toe aan het uittesten. Maar als ik zie hoe goed het al gaat na ruim één dag, dan ben ik behoorlijk hoopvol :) Monica is heel aardig, ze stelt me aan iedereen voor en wil me alles laten zien. Zij is ook de enigste die engels spreekt hier, en dat waardeer ik zeer, haha. Antonio en Andrea verstaan wel engels, maar spreken zelf nog altijd Spaans. Soms zit Andrea lekker tegen me aan te kletsen, vertelt ze me hele verhalen, ik begrijp er alleen niks van. Het is natuurlijk wel gezellig als ze zo naast met komt zitten, en begint te praten.

Ik ga nu snel slapen, want ik ben alweer behoorlijk moe van alle indrukken.

Liefs,

Janneke

Nog thuis..

Zo, hier is dan m'n eerste blog ;) Komende zaterdag vertrek ik vanaf Schiphol naar La Coruna, en dan zal m'n avontuur in Spanje beginnen! Ik ga in Viveiro wonen, bij de familie Fernandez. Daar zal ik als au pair gaan werken, en voor de tweeling Andrea en Antonio gaan zorgen, ze zijn drie jaar, een leuke leeftijd dus :D

Ik heb er heel veel zin in, maar het begint toch ook steeds spannender te worden.. Ik hoop dat jullie met plezier m'n blogs zullen lezen!

Liefs Janneke

Welkom op mijn Reislog!

Hallo en welkom op mijn reislog!

Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar ik me bevind en waar ik ben geweest! Meer informatie over mijzelf en de reis die ik ga maken vind je in het profiel.

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

Ik zie je graag terug op mijn reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!

Leuk dat je met me meereist!

Groetjes,

Janneke